تشويش هزار آيا، وسواس هزار اما
کوريم و نمی بينيم، ورنه همه بيماريم

دوران شکوه باغ، از خاطرمان رفته‌ست
امروز که صف در صف، خشکيده و بی‌باريم

دردا که هدر داديم آن ذات گرامی را
تيغيم و نمی‌بريم، ابريم و نمی باريم

ما خويش ندانستيم بيداريمان از خواب
گفتند که بيداريد، گفتيم که بيداريم

من راه تو را بسته، تو راه مرا بسته
اميد رهايی نيست، وقتي همه ديواريم

شب عاشقی رفت و گم کرده ام
درِ شیشه‌ی عطر وامانده را ... !/

زین همه آتش که شب سوزد سراپای مرا
صبحدم جز اشک سردی نیست در جایم چو شمع

تا تو ای خورشید دولت ! روی پوشیدی ز من
آب شد در آتش حسرت سراپایم چو شمع

خود به تاریکی نشینم گر چه از روشندلی
بزم انس همنشینان را بیارایم چو شمع

عمر کوتاهم میان شعله ای سوزان گذشت
تا نپنداری ز آتش بود پروایم چو شمع

در میان قطره های اشک خود جان می دهم
بسکه دور از صبح رویت ناشکیبایم چو شمع

ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی برکند

چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخور