اگر به اوج می رسی به زیر پا نگاه کن
که پا نهاده ای کنون، به استخوان شانه ام

تو را به اوج بردم و سپرده ای مرا به موج
تو ابتدای راه و من، ختام این فسانه ام

تویی بهار باغ من، که با تو سبز می شود
تمام برگ های این درخت پیر خانه ام

اگر به عکس روی تو، بدوختم نگاه خود
مگیر خرده بر من و نیاز خالصانه ام

که من کنون اسیر تو، به هر نسیم می دوم
پی نگاه مست تو، به سوی تو روانه ام

اگر داغ رسم قدیم شقایق نبود
اگر دفتر خاطرات طراوت
پر از رد پای دقایق نبود

اگر ذهن آیینه خالی نبود
اگر عادت عابران بی خیالی نبود

اگر گوش سنگین این کوچه ها
فقط یک نفس می توانست
طنین عبوری نسیمانه را
به خاطر سپارد

اگر آسمان می توانست یکریز
شبی چشمهای درشت تو را جای شبنم ببارد

اگر رد پای نگاه تو را
باد و باران
از این کوچه ها آب و جارو نمی کرد

اگر قلک کودکی لحظه ها را پس انداز می کرد
اگر آسمان سفره ی هفت رنگ دلش را
برای کسی باز می کرد

و می شد به رسم امانت
گلی را به دست زمین بسپریم
و از آسمان پس بگیریم

اگر خاک کافر نبود
و روی حقیقت نمی ریخت

اگر ساعت آسمان دور باطل نمی زد

اگر کوه ها کر نبودند
اگر آب ها تر نبودند
اگر باد می ایستاد

اگر حرف های دلم بی اگر بود
اگر فرصت چشم من بیشتر بود

اگر می توانستم از خاک
یک دسته لبخند پرپر بچینم

تو را می توانستم
ای دور
از دور
یک بار دیگر ببینم!

بهمن 72
قیصر امین پور