سال هزار و سيصد و... هر سال، سال توست

تقدير من رقم شده در زير فال توست

مي پرسي اين غزل براي کدامين فرشته است؟

مي خندم! آي! خوب من! اين شرح حال توست

غير از کلام و واژه چه دارم من از جهان؟

اين خلسه هاي نيمه من، از مجال توست!

بيت و نفس، شبيه به هم تند مي شوند

آهنگ قلب و نبض من اين حس و حال توست

وصل هميم در تن يک شعر بال دار

پاي دويدن از من و پرواز... بال توست

وقتي اتاق من پر پروانه مي شود

فصل بهار آمده... يا اين خيال توست؟!

گاهي براي از تو سرودن غزل کم است

بس که قصيده پشت سرت... زير شال توست!

سلطان عشق، روي لبانت جلوس کرد

امشب شروع سلطنت خط و خال توست

"ما را سري است با تو..." که معناش اين شده است

يعني بخواه! زندگي ام نيز مال توست!

رگ هام را زدم فوران کرد تا افق

خون چکيده بر تن اين شب حلال توست

بامن بگو از لحظه لحظه های زیبای خیال هایت


از زیبایی اسمانی پری هایت


آیا میدانی که در گوشه گوشه از این جهان
دخترکانی در انتظارت اند؟؟


ودر میان قصر های رویاهایت حقیقتی جاری است؟


حقیتی به زلالی دریاچه ابهای درخشان؟


واینک آنه،پرواز دادن خیالهایت در انتظار توست.در انتظار تو..........

چشم سرمست تو ساقی هشیاران است
کی توان دست کشید از قدح آشامی ها؟
قدمی رنجه کن ای سرو سمن ساق به باغ
تا صنوبر نزند لاف خوش اندامی ها

میخورد مرغ دل از دوری خال و خط تو
غم بی دانگی و حسرت بی دامی ها
عاقبت چشم من افتاد بدان طلعت نیک
چشم بد دور از این نیک سرانجامی ها

سر و پا آتشم از عشق"فروغی"لیکن
پختگی ها نتوان کرد بدین خامی ها.

مرا با این بالش و این دو تا ملافه و این سه تا شکلات

روی میزت راه می دهی؟

می شود وقتی می نویسی

دست چپت توی دست من باشد؟

اگر خوابم برد

موقع رفتن

جا نگذاری مرا روی میز!

از دلتنگیت می میرم...

وقتی نیستی

می خواهم بدانم چی پوشیده ای

و هزار چیز دیگر

تو بگو

چطور به خودم و خدا

کلافه بپیچم

تا بیایی؟

خنده های تو

کودکی ام را به من می بخشد

و آغوش تو

آرامشی بهشتی

و دست های تو

اعتمادی که به انسان دارم

.

.

.

چقدر از نداشتنت می ترسم..

" عباس معروفی "

کاملا با تو موافق هستم که عده‌ای از مردم هرگز زندگی نمی‌کنند و زندگی را یک مسابقه دو می‌دانند و

می‌خواهند هرچه زودتر به هدفی که درافق دوردست است ، دست یابند و متوجه نمی‌شوند که آن‌قدرخسته

شده‌اند که شاید نتوانند به مقصد برسند و اگرهم برسند ، ناگهان خود را در پایان خط می‌بینند .

درحالی که نه به مسیر توجه داشته‌اند و نه لذتی از آن برده‌اند.

دیر یا زود آدم پیر و خسته می‌شود ، درحالی که از اطراف خود غافل بوده است .

آن‌وقت دیگر رسیدن به آرزوها و اهداف هم برایش بی‌تفاوت می‌شود و فقط او می‌ماند و یک خستگی بی‌لذت

و فرصت و زمانی که ازدست رفته و به دست نخواهد آمد ...

جودی عزیزم!

درست است ؛ ما به اندازه خاطرات خوشی که از دیگران داریم ، آنها را دوست داریم و به آنها وابسته

می‌شویم . هرچه خاطرات خوش‌مان از شخصی بیشتر باشد ، علاقه و وابستگی ما بیشتر می‌شود .

پس هر کسی را بیشتر دوست داریم و می‌خواهیم که او هم بیشتر دوست‌مان بدارد ، باید برایش خاطرات

خوش زیادی بسازیم تا بتوانیم دردلش ثبت شویم .

دوستدار تو: بابا‌ لنگ‌ دراز

دلم تنگ است

دلم می سوزد از باغی که می سوزد

نه دیداری

نه بیداری

نه دستی از سر یاری

مرا آشفته می دارد

چنین آشفته بازاری

تمام عمر بستیم و شکستیم

به جز بار پشیمانی نبستیم

جوانی را سفر کردیم تا مرگ

نفهمیدیم به دنبال چه هستیم

عجب آشفته بازاریست دنیا

عجب بیهوده تکراریست دنیا

میان آنچه باید باشد و نیست

عجب فرسوده دیواریست دنیا

چه رنجی از محبت ها کشیدیم

برهنه پا به تیغستان دویدیم

نگاهی آشنا در این همه چشم

ندیدیم و ندیدیم و ندیدیم

سبک باران ساحل ها ندیدند

به دوش خستگان باریست دنیا

مرا درموج حسرت ها رها کرد

عجب یار وفاداریست دنیا

عجب خواب پریشانی ست دنیا

عجب آشفته بازاریست دنیا

عجب بیهوده تکراریست دنیا

میان آنچه باید باشد و نیست

عجب فرسوده دیواریست دنیا

" اردلان سرفراز "