و به این فکر می کنم که چه طعمی داشت لب هایش ؟

ولی این بار قطار آمد

آن قدر به انتظار عادت کرده ام که

نمی توانم پیاده شدنت را باور کنم

آرام آرام از پله ها پایین آمدی

دوباره همان کسی که روزی می شناختم ...

اما در دستان ِ تو

یک دسته رز ِ سرخ بود

تازه ی تازه ...

خجالت کشیدم از گل های خشکیده ام

که"زمان" آنها را پژمرده کرده بود ...

ترسیدم مرا با این لباسهایی که

گرد ِ غربت و صبر بر رویشان نشسته است ببینی ...

ترسیدم موهای آشفته ای را که سال هاست در باد تکان می خورند ببینی

ترسیده بودم ...

و نمی دانم چطور بین جمعیت گم شدی ؟

نمی دانم چه شد که به یاد نیاوردی کجا ممکن است باشم ...؟

نمی دانم چرا از یاد برده بودی که رز ِ سرخ دوست ندارم ...؟

نمی دانم چرا ترسیدم و نتوانستم خودم را به تو برسانم ...؟

زمان ...

این زمان ِ لعنتی همه چیز را خراب کرد .

" نیلوفر "

دريا دريا مهربانی‌ات را می‌خواهم

نه برای دست‌هام ، نه برای موهام ، نه برای تنم ...

برای درخت‌ها

تا بهار بیاید .

و تو فکر می‌کنی

زندگی چند بار اتفاق می‌افتد ؟

و تو فکر می‌کنی

يک سيب چند بار می‌افتد

تا نيوتن به سيب گاز بزند و بفهمد

چه شيرين می‌بود

اگر می‌توانستيم

به آسمان سقوط کنيم ؟

چند بار ؟ ... راستی

دريای دست‌هات

آبی زمينی است ؟

می‌دانی

سياه هم که باشد

روشنی زندگی من است .

و تو فکر می‌کنی

من چند بار

به دامن تو می‌افتم ؟

...

من فکر می‌کنم

جاذبه‌ی تو از خاک نبوده

از آسمان بوده ... از سيب نبوده ... از دست‌‌هات بوده ... از خنده‌هات ... موهات

و نگاه برهنه‌ات

که بر تنم می‌ريخت .

هر چی شوما بگی داداش من چیکارم