نه لب گشايدم از گل ، نه دل کشد به نبيد
چه بي نشاط بهاري که بي رخ تو رسيد

نشان داغ دل ماست لاله اي که شکفت
به سوگواري زلف تو اين بنفشه دميد

بيا که خاک رهت لاله زار خواهد شد
ز بس که خون دل از چشم انتظار چکيد

به ياد زلف نگونسار شاهدان چمن
ببين در اينه ي جويبار گريه ي بيد

به دور ما که همه خون دل به ساغر هاست
ز چشم ساقي غمگين که بوسه خواهد چيد ؟

چه جاي من ؟ که درين روزگار بي فرياد
ز دست جور تو ناهيد بر فلک ناليد....

بهار سوگوار...سایه.

میان گریه می‌خندم که چون شمع اندر این مجلس.

زبان آتشینم هست لیکن در نمی‌گیرد

عمر که بی‌عشق رفت هیچ حسابش مگیر
آب حیاتست عشق در دل و جانش پذیر

هر که جز عاشقان ماهی بی‌آب دان
مرده و پژمرده است گر چه بود او وزیر

عشق چو بگشاد رَخت سبز شود هر درخت
برگ جوان بردمد هر نفس از شاخ پیر

هر که شود صید عشق کی شود او صید مرگ
چون سپرش مه بود کی رسدش زخم تیر

سر ز خدا تافتی هیچ رهی یافتی
جانب ره بازگرد یاوه مرو خیر خیر

جمله ی جان‌های پاک گشته اسیران خاک
عشق فرو ریخت زر تا برهاند اسیر

ای که به زنبیل تو هیچ کسی نان نریخت
در بن زنبیل خود هم بطلب ای فقیر

چست شو و مرد باش حق دهدت صد قماش
خاک سیه گشت زر خون سیه گشت شیر

مفخر تبریزیان شمس حق و دین بیا
تا برهد پای دل ز آب و گِل همچو قیر

مولانا

گر اسیر خط و خالی شد دلم ، عیبم مکن
مرغ جایی می رود ، کانجاست آب و دانه‌ای

تا نفرمایی که بی‌پروا نیی در راه عشق
شمع وش پیش تو سوزم گر دهی پروانه‌ای