قلمم به دستم ..دستم به دلم ..دلم هم به من نمیرود ...بی چاره گی های تنهایی های من.

زیبا بود علی بابا

نه

همیشه برای عاشق شدن

به دنبال باران و بهار و بابونه نباش

گاهی

در انتهای خارهای یک کاکتوس

به غنچه ای می رسی

که ماه را بر لبانت می نشاند

کاش می‌شد
تمام شعرها را نوشت
مثلا اینکه
من به تو عادت کرده‌ام
و تو
همیشه دروغ می‌گویی.
کاش می‌شد از رودخانه‌ها گذشت و
خیس نشد.

خیلی از خوشگلیِ اون زنِه چل چُو می کُنَن

بسکی چل چُو می کُنَن دل آدِما اُو می کُنَن

به بونه قام قامِکی گِل بون و بُرگه ش می دِیَن

جِغِلا اون جا میرَن کیزِه شونا اُو می کُنَن

سَری شِی تا دَمِ صُح پُشتی خونه ش جَمعیتی

عاشقاش زیک می زَنَن دسّاشونا هو می کُنَن

اَی می خوای راس شا بُوگَم این دلُم آتیش می گیرِد

اَحَمُوم وخ کُه می یاد بقچه شا اُفتو می کُنَن

عام سلیمون تو می دونی چه قَدَر خَلق بَدَن

خود دو من ریش و سیبیل همدیگه را خو می کُنَن

اَی یکی پاشا جا پاش هشت یِهو پُشتی سَرُش

یه دُوُل وَر می دارن دیمبُل و دیمبو می کُنَن

بر من که صبوحی زده ام خرقه حرام است
ای مجلسیان راه خرابات کدامست؟!

سعدی