و یک روز فهمیدیم "عزیزم"

نام کوچک هیچ‌کداممان نیست

و شام خوردن زیر نور شمع

چشم‌هایمان را کم‌سو می‌کند



سقف

بهانۀ مشترکی بود

که باید از هم می‌گرفتیم

و تاریکی موّاج خانه را ، به عدالت

به دو نیم می‌کردیم ؛


نیمی با ماهیان قرمز مصنوعی

نیمی با سنگریزه‌ها و صدف‌ها

و موج‌های کوچک مصنوعی



ما دو حباب کنار هم بودیم

که می‌ترسیدیم هنگام یکی شدن

نفهمیم کداممان نابود شده‌ست .

بند ِ دل ِ من

به لبخندهای تو بند است


برای دوست داشتنت اما

لبخندهایت را نه

دلت را لازم دارم !


از شعبده باز هم کاری ساخته نیست



گیرم طناب بکشد از دل من تا دل تو

گیرم با دستهایی به پهلو باز



که معلوم نیست

برای حفظ تعادل است یا برای بغل کردن تو ،

تمام طناب را راه بروم و نیفتم



یا گیرم این لبخند لعنتی ات

سوژه ی معروف ترین نقاش قرن بعد شود



با این ها

چیزی از قد تنهایی های من

آب نمی رود عزیزم



و هنوز شب ها

روی شعرها غلت می زنم !

بنشین که با من هر نظر، با چشم دل، با چشم سر
هر لحظه خود را مست تر، از روی زیبایت کنم

بنشینم و بنشانمت آنسان که خواهم خوانمت
وین جان بر لب مانده را مهمان لبهایت کنم

بوسم تو را با هر نفس، ای بخت دور از دسترس
وربانگ برداری که بس! غمگین تماشایت کنم

تا کهکشان، تا بی نشان، بازو به بازویت دهم
با همزمانی، همدلی، جان را هم آوایت کنم

ای عطر و نور توامان یک دم اگر یابم امان
در شعری از رنگین کمان بانوی رویایت کنم

بانوی رویاهای من، خورشید دنیاهای من
امید فرداهای من، تا کی تمنایت کنم؟

فریدون مشیری
از دفتر «از دریچه ماه»