تو همانی که دلم لک زده لبخندش را
او که هرگز نتوان یافت همانندش را

منم آن شاعر دلخون که فقط خرج تو کرد
غزل و عاطفه و روح هنرمندش را

از رقیبان کمین کرده عقب می ماند
هر که تبلیغ کند خوبی دلبندش را

مثل آن خواب بعید است ببیند دیگر
هر که تعریف کند خواب خوشایندش را

...

مادرم بعد تو هی حال مرا می پرسد
مادرم تاب ندارد غم فرزندش را

عشق با اینکه مرا تجزیه کرده است به تو
به تو اصرار نکرده است فرایندش را

قلب من موقع اهدا به تو ایراد نداشت
مشکل از توست اگر پس زده پیوندش را

حفظ کن این غزلم را که به زودی شاید
بفرستند رفیقان به تو این بندش را :

منم آن شیخ سیه روز که در آخر عمر
لای موهای تو گم کرد خداوندش را

بی خط و بی واژه بود قلبم ... تنم تنها نفس میکشید ... در دفتر روزگارم سیاهی سرنوشت دیده را چرکی میکرد ... دستانم بوی گلایه میداد ... روزی که آمدی قلبم خانه احساس شد ... از آن روز برای من نمیتپید ... بهانه ی تپیدنش تنها تو شدی ... نفسهایم گرم شد ... سپیدی به سرنوشتم سرمشق داد ... امید به ماندن در من جوشید ... دستانم سبز شد از داشتنت .... خدا برای زندگی بهانه دستم داد ... اما چه زود پر کشید این مرغ از خیال خوشم ... قلبم محکوم به تنهائی ... نفس هایم به شماره افتاد ... دفترم دوباره خط خطی شد ... قسمت از من رو برگرداند ... امیدم بی تو تنها در آغوش گرفتن مرگ شد ... و دستانم از آن روز نا باورانه به تمنای برگشتنت هنوز به آسمان خیره شد .!
" چرک نویس احساس "