ماراگلی از روی تو چیدن نگذارند
چیدن چه خیالست که دیدن نگذارند

صد شربت شیرین زلبت خسته دلان را
نزدیک لب آرند و چشـیدن نگذارند

گفتم شـنود مژده دشـنام تو گوشم
آن نیـز شنیدم که شنیدن نگذارند

زلف توچه امکان کشیدن که رقیبان
سر در قدمت نیـز کشـیدن نگذارند

بخشای بر آن مرغ که خونش گه بسمل
بر خاک بریزند وطپـیدن نـگذارند

دل شدزتوصدپاره وفریادکه این قوم
نعره زدن و جامه دریدن نـگذارند

مگریز کمال ازسرزلفش که درین دام
مرغی که در افتاد پریدن نکذارند

اشک من رنگ شفق یافت ز بی‌مهری یار
طالع بی‌شفقت بین که در این کار چه کرد

برقی از منزل لیلی بدرخشید سحر
وه که با خرمن مجنون دل افگار چه کرد

ساقیا جام می‌ام ده که نگارنده غیب
نیست معلوم که در پرده اسرار چه کرد

آن که پرنقش زد این دایره مینایی
کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد

فکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت
یار دیرینه ببینید که با یار چه کرد