شادم به خيال تو چو مهتاب شبانگاه
گر دامن وصل تو گرفتن نتوانم

با پرتو ماه آيم و چون سايه ديوار
گامي ز سر كوي تو رفتن نتوانم

در غم و خواری از آنم که ندارم غمخوار
دم فرو بسته از آنم که ندارم دمساز

خود چه شامی ست شقاوت که ندارد انجام
یا چه صبح است سعادت که ندارد آغاز

بی‌نیازی ندهد دهر خدایا تو بده
سازگاری نکند خلق خدایا تو بساز

از سر لطف دل خسته ی بیچاره «عبید»
بنواز ای کرم عام تو بیچاره نواز

عبید زاکانی

اشک من رنگ شفق یافت زبی مهری یار
طالع بی شفقت بین که دراین کار چه کرد

دیگران چون بروند از نظر از دل بروند

تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی

از دل و جان پایه زدم پایه گرانمایه زدم
سابقه در سایه زدم طالب آینده شدم

تا پر غم سوختمی رقص درآموختمی
بال درآوردم و باز شعله بالنده شدم

مرغ همایون سفرم پیک و پیام سحرم
با شب و شبکاره همی سخت ستیزنده شدم

با تو همه شاد شدم من ز تو آباد شدم
مژده ده داد شدم زنده و زاینده شدم

ای گل خورشید جبین خیز درین صبح و ببین
دانه نشاندم به زمین باغ برآرنده شدم

آه از آن تیشه مرا کند ز من ریشه مرا
کندم و افروخت مرا سوخت مرا سوخت مرا

کُنده شدم کُنده شدم آتش افکنده شدم
در همه آفاق جهان دود پراکنده شدم

سیاوش کسرایی