سادگی را
من از نهانِ یک ستاره آموختم
پیش از طلوعِ شکوفه بود شاید
با یادِ یک بعد از ظهرِ قدیمی
آن قدر ترانه خواندم
تا تمامِ کبوترانِ جهان
شاعر شدند.

سادگی را
من از خوابِ یک پرنده
در سایه‌یِ پرنده‌یی دیگر آموختم.

باد بوی خاصِ زیارت می‌داد
و من گذشته‌یِ پیش از تولدِ خویش را می‌دیدم.
ملایکی شگفت
مرا به آسمان می‌بُردند،
یک سلولِ سبز
در حلقه‌یِ تقدیرش می‌گریست،
و از آنجا
آدمی ... تنهاییِ عظیم را تجربه کرد.

دشوار است ... ری‌را
هر چه بیشتر به رهایی بیندیشی
گهواره‌یِ جهان
کوچک‌تر از آن می‌شود که نمی‌دانم چه
راهِ گریزی نیست
تنها دلواپسِ غَریزه‌یِ لبخندم.

سادگی را
من از همین غَرایزِ عادی آموخته‌ام.

سيد علي صالحي

✔ سلام برشما ::: -( شیدای عزیز )-

✔ سلام برشما ::: -( گلپری عزیز )-

✔ سلام برشما ::: -( سارا صدفی عزیز )-

و با پوزش از تاخیر در جواب [بعلت قطع نت] ...

بیرون زده ام تا بِدرم پرده ی شب را
کاین نعره ی دیوانه به کاشانه نگنجد

خمخانه بیارید که آن باده که باشد
در خورد خماریم به پیمانه نگنجد

میخانه ی بی سقف و ستون کو که جز آنجا
جای دگر این گریه ی مستانه نگنجد

مجنون چه هنر کرد در آن قصه؟ مرا باش
با طرفه جنونی که به افسانه نگنجد

تا رو به فنایت زدم از حیرت خود پَر
سیمرغم و سیمرغ تو در لانه نگنجد

در چشم منت باد تماشا که جز اینجا
دیدار تو در هیچ پریخانه نگنجد

دور از تو چنانم که غم غربتم امشب
حتی به غزل های غریبانه نگنجد