شور اشک ما چنان بَر گونه ات زیبا فتاد
کز وجودت سبزه و ابر فراوان ساختند

گر چو پروانه به گِرد شمع ها ما نیستیم
شمع ها را پس چرا سر در گریبان ساختند ؟

آنقدر ما آفرین گویان ، تو را بنواختیم
تا ز اندام خوشت ، سرو خرامان ساختند

از نهاد وامق عاشق ، دو صد اندوه و آه
بهر عذرا سینه و چاک گریبان ساختند

آه شیرین دامن فرهاد را در خون کشید
بیستون را لاله زار و هم بیابان ساختند

بسکه من با تو ز شعر نیلگونه دم زدم
از دو چشمت نرگس و یاقوت الوان ساختند

انتظار تلخ من ، از حد طاقت دور بود
زین سبب از طاقتم یعقوب کنعان ساختند

از پریشان حالی اشعار ( نی داود ) بود
کان دو زلف نسترن بو را پریشان ساختند