جان بی جمال جانان میل جهان ندارد
هر کس که این ندارد حقا که آن ندارد

با هیچ کس نشانی زان دلستان ندیدم
یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد

هر شبنمی در این ره صد بحر آتشین است
دردا که این معما شرح و بیان ندارد

سرمنزل فراغت نتوان ز دست دادن
ای ساربان فروکش کاین ره کران ندارد

چنگ خمیده قامت می‌خواندت به عشرت
بشنو که پند پیران هیچت زیان ندارد

ای دل طریق رندی از محتسب بیاموز
مست است و در حق او کس این گمان ندارد

احوال گنج قارون کایام داد بر باد
در گوش دل فروخوان تا زر نهان ندارد

گر خود رقیب شمع است اسرار از او بپوشان
کان شوخ سربریده بند زبان ندارد

کس در جهان ندارد یک بنده همچو حافظ
زیرا که چون تو شاهی کس در جهان ندارد

کوله بارِ خستگی هایِ گذشته بر دوشم ... با امید به آینده ... هنوز استوار قدم بر میدارم ...

او می رسد که از پس نه ماه انتظار
راز درخت باغچه را برملا کند

او قول داده است که امسال از سفر
اندوه های تازه بیارد - خدا کند -

او می رسد که باز هم «عاشق» کند مرا
او قول داده است به قولش وفا کند

پاییز عاشق است و راهی نمانده است
جز این که روز و شب بنشیند دعا کند

شاید اثر کند و خداوند فصل ها
یک فصل را به خاطر او جا به جا کند

تقویم خواست از تو بگیرد بهار را
تقدیر خواست راه شما را جدا کند

خش خش... صدای پای خزان است، یک نفر
در را به روی حضرت پاییز وا کند

... علیرضا بدیع ...

از دهانت کار گشته بر من دلتنگ، تنگ
با لب لعل تو دارد این دل افگار، کار

هر چه می‌خواهی بکن با من تو ای طنّاز، ناز
گر دهی یک بوسه‌ام زان لعل شکربار، یار

ساقیا! زان آتشین می ساغری لبریز، ریز
تا به مستی بر زنم در رشتهٔ زنار، نار

مطربا! بزم سماع است و بزن بر چنگ، چنگ
چشم خواب آلودگان را از طرب بیدار، دار

ای صبوحی شعر تو آرد به هر مدهوش، هوش
خاصه مدهوشی که گوید دارم از اشعار، عار

... شاطرعباس صبوحی ...

در خواب های کودکی ام دیده ام تو را
صد بار گفته ام پری ام! دوست دارمت

در کهکشان روسری ات گـــوشواره را
من خوشه خوشه مشتـری ام، دوست دارمت

الهام شاعرانه من چشم های توست
از ابتدای شـــاعری ام! دوست دارمت

« سنن سورا کی یوخدو منیم آیری سوگیلیم* »
مثل زبـــــان مادری ام دوست دارمت

بسیار عالی . . .

ای مرغ چمن نالۀ دل وا نگذارد

تا گوش به فریاد و خروش تو گذارم

... محمد قهرمان ...

از كسايي كه انتظارشو نداشتم بهتره جمع ببنديم