من اگر گمگشتۀ کنعانی خود نیستم
بوی یوسف پس چرا می آید از پیراهنم؟

من نه در مصرم، نه در کنعان، نه در این و نه آن
تا بیابم خویش را، هر روز چاهی می کَنم

آه معلومم نشد آیینه دار کیستم
محو در خویشم بفرما، بشکنم یا نشکنم؟

سوی چشمان تو، تردید مرا روشن نکرد
در نگاهت میل رفتن بود و حکم ماندنم

بارها خود را شکستم تا بتم را نشکنم
آن تبر باقی است، آری همچنان بر گردنم

غرق در تنهایی خویشم، چنان تُنگی صبور
سخت بی تابم ببین، لبریز دریا دامنم

روز و شب را سوختم، خاکسترم را باد برد
کی گلستان می شود، آتش به جان روشنم

... علی داودی ...