من و تو مثل دو ماهی، من و تو مثل دو رود
دو آبگیر در آیینه‌ها روان باهم

میان قایقی از جنس عشق در سفریم
از این کرانۀ اندوه بی‌کران باهم

یکی شده است چه بی‌پرده حرف دل هامان
بدون دغدغه از حرف این و آن باهم

تو می‌روی و چه زیباست روی پردۀ اشک
به یک نگاه دو تصویر توأمان باهم

بیا پرستوی غمگین دوباره پر بزنیم
از این غروب غم‌انگیز، از این خزان باهم

بپا شده است در آن چشم‌ها قیامت من
رسیده‌ایم به پایان داستان باهم

... فریدون شمس ...

دل بی‌عشق بر جان بس گران است
سر بی‌شور مشتی استخوان است

تو را خلد و مرا باغ و چمن عشق
تو را حور و مرا گور و کفن عشق

ز عشق از هر چه برتر میتوان شد
خدا گر نه، پیمبر میتوان شد

اگر یزدان پاک از لات عشق است
جهان را قاضی الحاجات عشق است

نداند عقل راه خانهٔ عشق
که عقل کل بود دیوانهٔ عشق

خراب عشق آباد ی ندارد
بد و نیک و غم و شادی ندارد

نداند دوست از دشمن گل از خار
برش یکسان بود تسبیح و زنار

ز لذتهای عٰالم گر کنم یاد
بجز خون جگر چشمم مبناد

مبادا مرهم داغم جز آتش
رضی خواهی بعٰالم گر دلی خوش

... رضی‌الدین آرتیمانی ...