میخواستم بگم وجــــــــــــــــــــــــب ولی نگفتم

می‌گوید خوش به حال‌تان. می‌گوید که خودش نوشتنش نمی‌آید این همه. و من برای خودم تمام شب فکر می‌کردم خب لابد آغوش داری. گوش داری. سنگ صبور داری. ما را که التیامی جز قلم نیست. که این غم را گاهی جز سیر مکرر کلمات و این سی و دو حرف نمی‌تواند ببلعد انگار چاره‌ای هم اگر باشد جز نوشتن، همه‌اش نیست. نه این‌که عادت باشد فقط، روح سرشار و سبکی‌ست چون شراب؛شدن را. و آن فریاد را. آن فریاد را. آن فریاد را.

زنده باد آفتاب سحر
كه سرش را مي چرخاند، پيدايت مي كند
و تلألوي اولش را براي تو پست مي كند
زنده باد!

زنده باد دفتر مشق من
كه بين اين همه كاغذ
فقط براي تو شعر جذب مي كند
زنده باد!

زنده باد سنگ هاي خيابان ها
كه بين اين همه كفش
فقط از كفش تو عكس مي گيرند
و براي عارفان برهنه پاي روز جزا مي فرستند

زنده باد عشق تو محبوبم زنده باد
كه خيالم را آن قدر دور مي برد
كه براي حيات اين مردم
معنايي پيدا كند

آي زندگي، ديدي چه سرت آورديم.


محمد شمس لنگرودی

زیبا
زیبا هوای حوصله ابری است

چشمی از عشق ببخشایم
تا رود آفتاب بشوید
دلتنگی مرا

زیبا
هنوز عشق
در حول و حوش چشم تو می چرخد
از من مگیر چشم
دست مرا بگیر و کوچه های محبت را
با من بگرد
یادم بده چگونه بخوانم
تا عشق در تمامی دل ها معنا شود
یادم بده چگونه نگاهت کنم که تردی بالایت
در تندباد عشق نلرزد

زیبا
آنگونه عاشقم که حرمت مجنون را
احساس می کنم
آنگونه عاشقم که نیستان را
یکجا هوای زمزمه دارم
آنگونه عاشقم که هر نفسم شعر است

زیبا
چشم تو شعر
چشم تو شاعر است
من دزد شعرهای چشم تو هستم

زیبا
کنار حوصله ام بنشین
بنشین مرا به شط غزل بنشان
بنشان مرا به منظره ی عشق
بنشان مرا به منظره ی باران
بنشان مرا به منظره ی رویش
من سبز می شوم

زیبا
ستاره های کلامت را
در لحظه های ساکت عاشق
بر من ببار
بر من ببار تا که برویم بهاروار
چشم از تو بود و عشق
بچرخانم
بر حول این مدار

زیبا
زیبا تمام حرف دلم این است
من «عشق» را به نام تو آغاز کرده ام
در هر کجای عشق که هستی
آغاز کن مرا

با خودم یر به یر هستیم! هیچوقت از هم سبقت نمیگیریم، خاطر همو میخوایم! به هم احترام میذاریم، خودخواهم ولی نه از اونایی که همه بدشون میاد! خودمو میخوام و به خودم احترام میذارم

حالا چرا با داد و فریاد ؟