چه حسی داد این متن بهم. یه جوری بود .++++++++

روزگاريست که ما را نگران مي‌داري
مخلصان را نه به وضع دگران مي‌داري

گوشه چشم رضايي به منت باز نشد
اين چنين عزت صاحب نظران مي‌داري

ساعد آن به که بپوشي تو چو از بهر نگار
دست در خون دل پرهنران مي‌داري

نه گل از دست غمت رست و نه بلبل در باغ
همه را نعره زنان جامه دران مي‌داري

اي که در دلق ملمع طلبي نقد حضور
چشم سري عجب از بي‌خبران مي‌داري

چون تويي نرگس باغ نظر اي چشم و چراغ
سر چرا بر من دلخسته گران مي‌داري

گوهر جام جم از کان جهاني دگر است
تو تمنا ز گل کوزه گران مي‌داري

پدر تجربه اي دل تويي آخر ز چه روي
طمع مهر و وفا زين پسران مي‌داري

کيسه سيم و زرت پاک ببايد پرداخت
اين طمع‌ها که تو از سيمبران مي‌داري

گر چه رندي و خرابي گنه ماست ولي
عاشقي گفت که تو بنده بر آن مي‌داري

مگذران روز سلامت به ملامت حافظ
چه توقع ز جهان گذران مي‌داري

هر چه کنی بکن ولی از بَرِ من سفر مکن
یا که چو می روی مرا وقت سفر خبر مکن

گر چه به باغ ستاده ام نیست توان دیدنم
شعله مزن بر آتشم از بر من گذر مکن

روز جدایی ات مرا یک نگه تو می کُشد
وقت وداع کردنت بر رخ من نظر مکن

دیده به در نهاده ام تا شنوم صدای تو
حلقه به در بزن مرا عاشق در به در مکن

من که ز پا نشسته ام مرغک پر شکسته ام
زود بیا که خسته ام زین همه خسته تر مکن

گر چه به دور زندگی تن به قضا نهاده ام
آتشم این قدر مزن رنجه ام این قدر مکن

یوسف عمر من بیا تنگدلم برای تو
رنج فراق می کشد خون به دل پدر مکن

هر چه که ناله می کنم گوش به من نمی کنی
یا که مرا ز دل ببر یا ز برم سفر مکن

مهدی سهیلی

آدمی که زاده می‌شود نه فقط او، که دنیایی به رنگ او از چشمان او زاده می‌شود.

اگر حواس‌مان بود که چه اندازه سیال است دنیای دور و برمان. چقدر این امکان ِ امروز برای فردا نیست. چقدر قدم‌هایت امروز می‌تواند نزدیک‌تر باشد، فردا دورتر؛ این طور این کوچه‌ها را بدون این‌که ببینی همه‌ی آن چیزهایی را که باید ببینی رد نمی‌کردی..........

salam dadashi.

عالی....