گفتم : كه روي خوبت ، از من چرا نهان است
گفتا : تو خود حجابي ، ورنه رُخم عيان است

گفتم : كه از كه پرسم ، جانا نشان كويت ؟
گفتا : نشان چه پرسي ، آن كوي بي نشان است

گفتم : مرا غم تو خوشتر ز شادماني
گفتا : كه در ره ما ، غم نيز شادمان است

گفتم : كه سوخت جانم ، از آتش نهانم
گفا : هر آنكه سوخت او را ، كي ناله يا فغان است

گفتم : فراق تا كي ؟
گفتا : كه تا تو هستي

گفتم نفس همين است ؟
گفتا : سخن همان است

گفتم : كه حاجتي هست ،
گفتا : بخواه از ما

گفتم : غمم بيفزا ،
گفتا : كه رايگان است

گفتم : زفيض بپذير ، اين نيمه جان كه دارد
گفتا : نگاه دارش ، غم خانه تو جان است

کجا حقم بود؟ فقط جک نگفتم

باغ سبز است نه در دایره تنگ بهار
و در او ، روح بهاری ، که به تن پوش من است

در من افتاد نسیم از سر عیاری ، صبح
به هوایی که ز عطر تو در آغوش من است !

سر من کوهِ بلایی است که بر شانه ی تو
موی تو ، شط طلا ریخته بر دوش من است

بر سر تربت آن عشق ز کف رفته ، هنوز
ندبه خوان ابدی قلب سیه پوش من است

مست می رفتم از آن کوچه و دستم نگرفت
که : به سنگش مزنید ! آه - که مدهوش من است

... منوچهر نیستانی ...