چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویم
نه شبم نه شب پرستم که حدیث خواب گویم

چو رسول آفتابم به طریق ترجمانی
پنهان از او بپرسم به شما جواب گویم

به قدم چو آفتابم به خرابه‌ها بتابم
بگریزم از عمارت سخن خراب گویم

به سر درخت مانم که ز اصل دور گشتم
به میانه قشورم همه از لباب گویم

من اگر چه سیب شیبم ز درخت بس بلندم
من اگر خراب و مستم سخن صواب گویم

چو دلم ز خاک کویش بکشیده است بویش
خجلم ز خاک کویش که حدیث آب گویم

بگشا نقاب از رخ که رخ تو است فرخ
تو روا مبین که با تو ز پس نقاب گویم

چو دلت چو سنگ باشد پر از آتشم چو آهن
تو چو لطف شیشه گیری قدح و شراب گویم

ز جبین زعفرانی کر و فر لاله گویم
به دو چشم ناودانی صفت سحاب گویم

چو ز آفتاب زادم به خدا که کی قبادم
نه به شب طلوع سازم نه ز ماهتاب گویم

اگرم حسود پرسد دل من ز شکر ترسد
به شکایت اندرآیم غم اضطراب گویم

بر رافضی چگونه ز بنی قحانه لافم؟
بر خارجی چگونه غم بوتراب گویم؟

چو رباب از او بنالد چو کمانچه رو درافتم
چو خطیب خطبه خواند من از آن خطاب گویم

به زبان «خموش» کردم که دل کباب دارم
دل تو بسوزد ار من ز دل کباب گویم

الان خودمو از اون بالا بندازم پایین ؟

تولدت مبارک

جان جهان! دوش کجا بوده‌ا‌ی؟
نی غلطم در دل ما بوده‌ای

دوش ز هجر تو جفا دیده‌ام
ای که تو سلطان وفا بوده‌ای

آه که من دوش چه‌سان بوده‌ام!
آه که تو دوش که را بوده‌ای!

رشک برم کاش قبا بودمی
چون‌که در آغوش قبا بوده‌ای

زَهرِه ندارم که بگویم ترا:
«بی من بیچاره کجا بوده‌ای؟»

یار سبک روح! به وقت گریز
تیزتر از باد صبا بوده‌ای

بی‌تو مرا رنج و بلا بند کرد
باش که تو بنده بلا بوده‌ای

رنگ رخ خوب تو آخِر گُواست
در حرم لطف خدا بوده‌ای!

رنگ تو داری، که زِ رَنگ جهان
پاکی، و همرنگ بقا بوده‌ای

آینه‌ای! رنگ تو عکس کسی ست
تو ز همه رنگ جدا بوده‌ای

مولانا

و كلْمه بود و جهان در مسیر تكوین بود
و دوست داشتن آن كلْمه ی نخستین بود

و عشق، روشنی کائنات بود و هنوز
چراغ های کواکب، تمام پایین بود

خدا امانت خود را به آدمی بخشید
که بار عشق برای فرشته سنگین بود

و زندگانی و مرگ آمدند و گفته نشد
كزین دو، حادثه ی اولی، كدامین بود؟

اگر نبود، به جز پیش پا نمی دیدیم
همیشه عشق، همان دیده ی جهان بین بود

به عشق از غم وشادی كسی نمی گیرد
كه هر چه كرد، پسندیده و به آیین بود

اگر كه عشق نمی بود، داستان حیات
چگونه قابل توجیه و شرح و تبیین بود؟

و آمدیم كه عاشق شویم و درگذریم
كه راز زندگی و مرگ آدمی، این بود