اشـــك مـن در كــوچـه هــا آخـر كبـــوتــر می شـــود

عشـــق می داند چـه روزی بـــــال هــا پـر مـی شــود


كـــــوچ كــــردی با غــــزل هــم بـــر نمی گــردی گــلم

دشــــت از بــاران چشـــمـم بــعـد ايـن تـر مـی شــود


تــا كــه دريــــا بـی قـــــراری می كنـــد از درد و غـــم

بــی هــوا گــرداب يــــــادت بـاز خنجـــــر می شـود


مـــــن كــه می بـــازم شبــــی پـرواز را با شــــاپـــرك

بـی تـو غــم در قـلب من هی شـكل لنگـــــر مي شود


بـعـــد عمــــری سـر به زندانــت بــزن د‍‍‍‍ژبــــان غـــــم

بـار ديــگر يــاد يـوسـف كـی ســراســـــر مـی شـود

دلم تنگ است این شب ها یقین دارم که می دانی

صدای غربت تن را از احساسم تو می خوانی

شدم از درد تنهایی گلی پژمرده و غمگین

ببار ای ابر پاییزی که دردم را تو می دانی

میان دوزخ عشقت پریشان و گرفتارم

چرا ای مرکب عشقم چنین آهسته می رانی؟

تپش های دل خسته چه بی تاب و هراسانند

به خون آغشته ای ای دل،عجب امشب پریشانی!

هماره قلب بیمارم به یاد تو شود روشن

چه فرقی می کند اما تو که این را نمی دانی

گفتم که بعد ازآن همه محنت آن عشق و آن دنیای محبت آن سر به زانو بردن و زاری. آن عشق وآن دلداری و یاری تو مرا تنها نگذاری ...

گفتم پس از آن بی خبری ها آن گریه ها و دیوانه گری ها. گر جان ز شیدایی به لب آری جز من به یاری دل نسپری تو مرا تنها نگذاری ...

تا دلم مست و مد هوش تو شد گلشن عشقم در آغوش تو شد گفتم که بیایی تو مرا تنها نگذاری ...

هر زمان بردی نام دگران چون مرا دیدی از غم نگران گفتی که به جز من به جهان دلداده نداری تو مرا تنها نگذاری ...

گمان ندارم مرا دگر تو به غم جدایی بسپاری ز غم بمیرم اگر تنها بی پناهم بگذاری مرا که ترسم خدا نکرده دگر نیایی به برمن ندانی آن دم که بی تو هستم دلم چه آورد به سرم ...

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم
ولى دل به پائیز نسپرده ایم
چو گلدان خالى لب پنجره
پر از خاطرات ترک خورده ایم
اگر داغ دل بود، ما دیده ایم
اگر خون دل بود، ما خورده ایم
اگر دل دلیل است، آورده ایم
اگر داغ شرط است، ما برده ایم
اگر دشنه دشمنان، گردنیم
اگر خنجر دوستان، گرده ایم
گواهى بخواهید، اینک گواه
همین زخم هایى که نشمرده ایم!
دلى سر بلند و سرى سر به زیر
از این دست عمرى به سر برده ایم