اتاق کوچک من ،دیوارندارد
سقف ندارد
دراتاقم دریاهست وتکه نانی برای همه.
عطرباغهای چای راروی سفره ام دارم
دراتاقم ازنفت خبری نیست
برای خداهم جایی هست.
من دراتاقم به ستاره هاشب بخیرمیگویم ومیخوابم
پنجره هاهرجادلشان خواست مینشینند
دراتاق من میشودکلاغ رادوست داشت
دراتاق کوچک من درهاهمیشه بازند
باران میبارد،اماآسمان من ابری نیست
کاش همه ی آدمهامیهمان من میشدند
ومن میتوانستم برای همه سفره ای همیشگی پهن کنم
تاهرگز،هرگزهیچ فقیری گرسنه نماند.

ماهی را هوقت از آب بگیری ساعتی دیگر میمیرد.
تازه نیست گرفتن ماهی از دریا
نطفه ی شروع دوباره است که در کالبد ماهی میمیرد.
کاش پرنده ای از قفس آزاد کنیم.
با گرفتن هرماهی،پرنده ای در قفس میمیرد.
به شوق دریا،ازاتاقم تاساحل راشناکردم
امادریاشوقی برای آبهای آزاد نداشت.
بادستان کوچکم،قایق بزرگی ساخته ام
تاماهی قرمزهای تنگ بلور،دریارا خواب نبینند.


نوشته شده توسط امین آزاد