اشتیاقم اشتیاقم اشتیاقم میکُشد
پُر ز شوقِ انتظارم ، انتظارم میکُشد


دلبرا رفتی سفر گفتی که می آیی ولی
نامدی و بی قرارم ، این قرارم میکُشد


چشم تو ماه ِ منو ، تو ماه گردان منی
گو که ناید آفتابم ، آفتابم میکُشد.


آفتابی نازنین، بستم به پایت ماه را
در کسوفی وای من ، این خال ماهت میکُشد


چون خلیل افتاده ام در آتش هجران تو
گل بروید زاتشم این گل ستانم میکُشد


طوطیان را حبه قندی بر دهان ، ما را لب شیرین تو
از لبانت بوسه خواهم در نهانُ ، آن دهانت میکشد


بلبل شوریده را در باغ منع گل مـــــــکن
کین خزان ِ در بهارم ، در بهارم میکُشد

راز گل را باغبانا فاش نامحرم مـــــــــکن
کاین دغل بازان نامحرم به آه ام میکُشد


دلبرا بستم به مویت صد غزل را مو به مــــــو
در خیالت مانده دستم این خیالت میکُشد


صبحدم دو چشم تو دو رکعته ایمان مــن
در نگاهت خیره ماندم این نگاهت میکُشد


تو زلیخائی و من در چاهِ چون افتاده ام
این اسارت را بنازم پادشام میکُشـــــد


آمدی در شعر و چاقوی دلم دستم بریــــــــد
زین همه حسن جمالت کاین جمالت میکُشد

آخرین بیت غزل را بستم امشب پای تـــــو
پیش پایت جان سپارم وه که یارم میکُشد


از علی سّری ز حق پرسیدم و گفتا خمــــــــــوش
کاین جهان خمر است و ماری ، زهر مارم میکُشد



(علی مطلبی)