بوف کور/ صادق هدایت

کاش یکی بیاید
دستی بزند به شانه‌هایم
چشمهایم را به روی خودش باز کند
و این آغاز چیزی باشد
شبیه "زندگی"

[یوسف رجبی]

با اشتیاق وسایلش را تجهیز میکنیم

به پنجره هایی که دیده بانی تو میشود برای دیدنم وقتی به سوی خانه ات پرواز میکنم

به خانه ای که کلیدش دست من هم باشد

گاهی زودتر از تو منتظر بمانم و کمی از تنهایی بترسم
شماره ات را بگیرم و تو قدم هایت را بلندتر برداری که خیالم را آسوده کنی

به میوه هایی که برایت پوست میگیرم

به خنده هایمان وقتی تو برایم تعریف میکنی

به شب هایی که از ذوق خوابم نبرد

توی تاریکی به چشمهای بسته ات خیره شوم و . . .

از اینکه صدای نفسهایت برای شبی با من است خوشحال باشم

به روزهایی که خواب میمانیم و فرصتی برای بوسه ی خداحافظی حتی نمیماند

به یک خانه فکر میکنم به یک خانه ی کوچک

که غروب هایش میتواند پر از بوسه های من و تو باشد
به یک خانه ی کوچک
که پناه خستگی هایمان باشد و هم آغوشی هایمان

به خانه ای که توی چهار دیواری اش تو مهربانتر میشوی و من عاشقتر

ای کاش همان کَس باشد .... / همـــــان : )

میدونم نمیای...یا یه روزی میای یا بیمارستانم یا مردم

خودتم نمیدونی چی نبشتی

میلادت مبارک امام خوبی ها . . .