تا کی پیاده رو شوم عابر نمی‏شوی

عابر شوم به شکل معابر نمی‏شوی

هم از تن مترسکی‏ام دل نمی‏کنی

هم در کنار خود متصور نمی‏شوی

بیهوده است سعی کنی مثل من شوی

شاعر دروغگوست، تو شاعر نمی‏شوی

روزی دلت بخواهد اگر می‏پرستمت

من حاضرم به کفر، تو حاضر نمی‏شوی

اینها که چشم نیست تو داری بگو چرا

با این دو شعله ساعقه ساحر نمی‏شوی؟

شلاق عاشقی همه را رام می‏کند

حتی تو را، تو را که به ظاهر نمی‏شوی.

حوصله ام که سر برود

این حرفها حالیم نمی شود

حتی ناخن هایم را

_که تو عاشقانه می پرستیدیشان_

می جوم تا تمام شوند

ودق دلت شود

که بانوی غزلهای عاشقانه ات

ناخن ندارد...

قدم می زنیم باهم

توی همین شعر

روی همین سطرها

نه کمی این طرف تر

نه کمی آن طرف تر

درست روی همین سطرهای شق

ومن که دارم

تند تند

با همین خودکار ساده

و کلمات بی سرو ته

سطرهای الکی می سازم

تا کمی بیشتر قدم بزنیم

...
...

چادرش را که سر میکند

یادش می رود

مردی را که ته این شعر

قرار است بمیرد برایش

یادش می رود

روسری اش را

چشم هایش را...

اما من

همیشع یادم می ماند

مردی را که ته این شعر

ناباورانه می میرد...

گاهی دچار می شوم

گاهی که هیچ چیز برای دچار شدن نیست...

گاهی که سطر سطر

حادثه از از انگشت سبابه ام روی نگاه تو می ریزد...

گاهی دچار می شوم و قایقها مرا نخواهند برد..

مرا هیچ کجای دنیا

روی شن های هیچ ساحلی پرنده نخواهند دید...

من از عمق تنفس صبح

تا همیشه های سفید

پر از تکرار برف و ماهم...

دستم, دلم, سرم, نه..., تنم درد می کند!
دستم که می زنی بدنم درد می کند!
جوراب و کفش من, کت و شلوار آبی ام
تا دکمه های پیرهنم, درد می کند!
در ذاتِ جمله های من اندوه ریختند!
مصرع به مصرع سخنم درد می کند!
با اجتماع بهت زده, جمعِ بی جنون...
هر لحظه هر کجا که "منم" درد می کند!
احساس می کنم که خطوط پیاده رو...
-در لحظه قدم زدنم درد می کند!
جمعند ابرهای جهان در نگاهِ "او"
انگار چشم های "زنم" درد می کند!
حتی همین غزل که شبیه خود من است
-من بیت بیت می شکنم- درد می کند
باران شو وُ ببار! کویرم که تشنه تن
هر بوته بوتۀ گَونَم درد می کند
مرفین بوسه های تو خوابم نمی کند
مژه به مژه دوختنم درد می کند
ای "عاشق توام " و تو ای " دوست دارمت"
حرف از تو می زنم دَهَنم درد می کند!...