باران، ستاره، شب، همه جا بی تفاوتی
حال و هوای خانه ما بی تفاوتی
تو آسمان سرشتی و من خاک سرنوشت
سهم من از تو مثل خدا بی تفاوتی
رندانه روبه روی تو زل می زنم به خویش
آیینه ای و ذات شما بی تفاوتی
آسان نبود رد شدن از کوه و دشت و موج
بخت غرور آبله پا بی تفاوتی
تکلیف انتظار من و اختیار تو
یا بی قراری است و یا بی تفاوتی
چشم تو روزگار غزل را سیاه کرد
رنگ تمام قافیه ها بی تفاوتی
بی اعتنا گذشتی و من دلخوشم هنوز
تو بی تفاوتی و خوشا بی تفاوتی

اونوقت زندگيم همش خواب بوود

با شوق اينکه عاشق و عاشق ترم کني
شکل غزل شدم که شبي از برم کني
يا نه،شبيه غنچه گل سرخ به اين اميدکه
روزي در اوج عاشقيت پر پرم کني
من مثل آيينه به تو سوگند ميخورم
حتي اگه قفس بشي و بي پرم کني
پشت تمام فاصله ها دوست دارمت
تا هم صداي اين شب بارانيم کني
حالا منم و حسرت يک آرزوي دور
يک آرزو...همين که فقط باورم کني