وقتی بی پناه و خسته صدایت می زنم...

وقتی همه غریبه اند برای حرفهای دلم...

وفتی هیچ کس زبان دلتنگی هایم را نمی داند...

نمی فهمد...



تو مرا می فهمی...

تو زبان دلتنگی هایم را عاشقانه می فهمی...

و آغوش مهربانیت را به روی همه خستگی هایم می گشایی...

براستی کیست آنکه

عاشقانه به آغوشم می کشد!؟

با نور،


اشکهایم پاک می کند!

با نوازش گیسوانم،

آرامم می کند!

و من؟

چه آرام می گیرد دلم......

می دانم


توی خواب


دیگر کسی نیست


تا بوسه هایمان برایش


کفر باشد . . .


منم و


تویی و


خدا که انسان را


با بوسه از بهشت


راهیِ زمین کرد . . .

تا كجا میخواهی بروی؟! اینهمه رفتنت چه فایده ای دارد اصلا؟ به پشت سرت نگاه كن! این

سایه ی تو نیست! منم كه به دنبال تو راه افتاده ام! مثل بادكنكی به دست كودكی! هرجا میروی با یك نخ

به تو وصلم! نخ را كه قطع كنی میروم پیش خدا!!

نهههههههههههههههه
مخاطب بودنت فاجعه است ...نبودنت امنيته
درستش اينه گلم
شما نگانكن گوگوش بعد حفظ كرده بود