- سوره: ۱۱ , آیه: ۷

و اوست كسى كه آسمانها و زمين را در شش هنگام آفريد و عرش او بر آب بود تا شما را بيازمايد كه كدام‏يك نيكوكارتريد و اگر بگويى شما پس از مرگ برانگيخته خواهيد شد قطعا كسانى كه كافر شده‏اند خواهند گفت اين [ادعا] جز سحرى آشكار نيست

۵- سوره: ۳۲ , آیه: ۴

خدا كسى است كه آسمانها و زمين و آنچه را كه ميان آن دو است در شش هنگام آفريد آنگاه بر عرش [قدرت] استيلا يافت براى شما غير از او سرپرست و شفاعتگرى نيست آيا باز هم پند نمى‏گيريد

۶- سوره: ۱۰ , آیه: ۳

پروردگار شما آن خدايى است كه آسمانها و زمين را در شش هنگام آفريد سپس بر عرش استيلا يافت كار [آفرينش] را تدبير مى‏كند شفاعتگرى جز پس از اذن او نيست اين است‏خدا پروردگار شما پس او را بپرستيد آيا پند نمى‏گيريد

۷- سوره: ۵۰ , آیه: ۳۸

و در حقيقت آسمانها و زمين و آنچه را كه ميان آن دو است در شش هنگام آفريديم و احساس ماندگى نكرديم

اين شش روز, در آيات زير شرح داده شده اند

۸- سوره: ۴۱ , آیه: ۹

بگو آيا اين شماييد كه واقعا به آن كسى كه زمين را در دو هنگام آفريد كفر مى‏ورزيد و براى او همتايانى قرار مى‏دهيد اين است پروردگار جهانيان

۹- سوره: ۴۱ , آیه: ۱۰

و در [زمين] از فراز آن [لنگرآسا] كوهها نهاد و در آن خير فراوان پديد آورد و مواد خوراكى آن را در چهار روز اندازه‏ گيرى كرد [كه] براى خواهندگان‏ درست [و متناسب با نيازهايشان] است

۱۰- سوره: ۴۱ , آیه: ۱۲

پس آنها را [به صورت] هفت آسمان در دو هنگام مقرر داشت و در هر آسمانى كار [مربوط به] آن را وحى فرمود و آسمان [اين] دنيا را به چراغها آذين كرديم و [آن را نيك] نگاه داشتيم اين است اندازه‏ گيرى آن نيرومند دانا

بعضيها با توجه به سه آيه بالا, ادعا مي کنند که جمع آفرينش در هشت روز بوده است و نه در شش روز و در نتيجه قرآن را داراي تناقض مي دانند
اين در حالي است که مشخصا چهار روز اشاره شده در بالا , شامل دو روز اول نيز مي باشد و در نتيجه مجموع آنها باز هم شش مي ماند
بنابراين به طور خلاصه مي توان اشاره كرد كه آفرينش در شش مرحله يا روز صورت پذيرفته است. در دو روز اول زمين و دنياي مادي آفريده شده است و بعد مواد مورد نياز حيات در دو روز بعدي خلق شده است. در نهايت در دو روز نهايي آفرينش آسمانها و حيات معنوي صورت پذيرفته اس

▪ هؤلاء:
در تفسیر هؤلاء دو احتمال وارد شده; یكی اینكه مقصود از هؤلاء امتهای گذشته باشد یعنی انبیا و اوصیای آنها باشند كه شهادت بر اعمال امتهای خود می دهند و پیامبر گواه و شاهد بر آنان است. و بدین ترتیب چنانكه عرض شد پیامبر هم گواه بر امت خودش است و هم گواه بر امتهای گذشته. دیگر آنكه مقصود ازهؤلاء، شاهدان عملی باشد. شاهد عملی یعنی كسی كه خود میزان حق و باطل است و خود الگوئی است برای تشخیص خوب از بد و خیر از شر كه این شخص رسول خدا است و اوصیای او. امامان و پیشوایان دین قطعا نیز جزء شهیدان شاهد بر ملت می باشند. در آیه آمده است:

و یوم ندعو كل اناس بامامهم و روزی كه دعوت می كنیم هر امتی را با امامشان. و چون چنین كسی می بایست برنامه زندگی در اختیار افراد قرار دهد تا دیگر برای كسی حجت و بهانه ای نماند، لذا ملاحظه می كنیم كه فورا خداوند از قرآن یاد می كند و می فرماید كه ما قرآن را مبین همه احكام و مسائل قرار دادیم و آن را برای هدایت و رحمت مردم فرستادیم و اصلا معنای حجت خدا همین است كه او كسی می باشد كه خداوند به وجود او بر مردم احتجاج می كند كه من امام و پیشوا را برای شما تعیین كردم، پس چرا از او تبعیت و پیروی نكردید.

▪ تبیانا لكل شی ء :
تبیان از بیان گرفته شده است یعنی قرآن بیان كننده همه چیز است.
شاید برخی تصور كنند كه از این آیه چنین مفهوم می شود كه در قرآن بیان تمام اشیاء مادی و معنوی ذكر شده ولی این سخن درستی نیست زیرا قرآن كتاب هدایت است نه كتاب شیمی و فیزیك یا دائرهٔ المعارف تمام علوم، پس وقتی می فرماید بیان هرچیز در قرآن است یعنی تمام اموری كه برای رسیدن به هدایت لازم است در قرآن بیان شده است. البته ناگفته نماند كه قرآن پیوسته انسانها را دعوت به فراگیری علوم و دانشهای مختلف كرده است و اشاراتی به برخی از مسائل بلكه تمام مسائل مهم دارد ولی تمام آن اشارات در محدوده توحید و خداشناسی و سرانجام برای ارشاد و راهنمائی مردم و سوق دادن آنها به سوی ایمان و عبادت می باشد.

نكته دیگری كه لازم است اشاره شود اینكه ممكن است مسائل و علوم بسیار پیچیده و مهمی در قرآن باشد كه از محدوده علم و ادراك ما خارج است و شاید به مرور زمان و پیشرفت بشر در علوم مختلف به برخی از آن نكات دست یابد. امام صادق علیه السلام در این زمینه می فرماید:
ما من امر یختلف فیه اثنان الا و له اصل فی كتاب الله عزوجل ولكن لا تبلغه عقول الرجال تمام اموری كه حتی دو نفر در آن اختلاف می ورزند، اصل و اساسش در قرآن وارد شده ولی عقول و خردهای مردم به آن نمی رسد. نفهمیدن ما هرگز مانع از آن نمی شود كه در قرآن مسائل زیادی وجود داشته باشد بلكه امهات علوم و دانشها در آن باشد و ما به آنها پی نبریم.
این آیه چهار نكته را در باره قرآن، ذكر كرده است:
۱) بیانگر همه چیز.
۲) مایه هدایت مردم.
۳) وسیله رحمت آنان.
۴) بشارت برای مسلمانان.
آری ! همینطور است. پس از علم و درك به اشیاء، انسان هدایت می یابد و خدا شناس می شود و پس از هدایت شدن، درهای رحمت الهی بر رویش گشوده می شود و آنجا است كه بشارتش می دهند به روضه رضوان و بهشت جاویدان.