آیا ترك ازدواج فضیلت است؟

نخستین سۆالى كه در اینجا پیش مى‏آید. این است كه اگر "حصورا" به معنى "ترك كننده ازدواج" باشد آیا این عمل براى انسان امتیازى محسوب مى‏شود كه در باره "یحیى" آمده است.

در پاسخ باید گفت:

اولا هیچ گونه دلیل قاطعى بر اینكه منظور از "حصور" در آیه ترك كننده ازدواج است در دست نیست و روایتى كه در این زمینه نقل شده از نظر سند مسلم نمى‏باشد و هیچ بعید نیست كه حصور در آیه به معنى ترك كننده شهوات و هوس ها و دنیا پرستى و صفتى همانند زهد بوده باشد.

ثانیا ممكن است یحیى نیز همانند عیسى بر اثر شرایط خاص زندگى و اجبار به سفرهاى متعدد براى تبلیغ آیین خدا ناچار به مجرد زیستن بوده است.

این یك قانون كلى براى همه نمى‏تواند باشد و اگر خداوند او را به این صفت مى‏ستاید به خاطر این است كه او بر اثر شرایط خاصى ازدواج نكرد ولى در عین حال توانست خود را از گناه حفظ كند و به هیچ وجه آلوده نشود، به طور كلى قانون ازدواج، یك قانون فطرى است و در هیچ آیینى ممكن نیست حكمى بر خلاف این قانون فطرى، تشریع گردد، بنابر این نه در آیین اسلام و نه در هیچ آیین دیگرى ترك ازدواج، كار خوبى نبوده است.

امام صادق (علیه‌السلام) می‌فرمایند: سوره حمد سوره ای است که اول آن ستایش و میانه آن اخلاص و آخر آن نیایش می‌باشد.

نام دیگر این سوره فاتحه است چون قرآن و نماز با آن شروع می‌گردد. دیگر نام این سوره جامع و ام‌الکتاب و ام القرآن است چون معظم بلکه کل معانی قرآن را شامل است و عرب هر جامعی را ام می‌نامند و همچنین به چیزی که تقدم بر دیگران داشته‌ام اطلاق می‌کند و این سوره شریفه بر سایر سوره های قرآن تقدم دارد.

از دیگر نام‌های شریف این سوره شفا است زیرا پیامبر (صلی الله علیه و آ له) درباره این سوره می‌فرمایند: ام‌الکتاب شفاء من کل داء. سوره حمد شفای هر درد و بیماری است.

از امام صادق (علیه‌السلام) نقل شده است که هر کسی در صبح قبل از آنکه حرف بزند هفت بار سوره مبارکه حمد را بخواند هر ناخوشی و مرضی که دارد برطرف گردد و هرگاه در آن روز ناخوشی و مرضی زایل نگردد در روز دیگر بعد از نماز صبح و قبل از حرف زدن هفتاد مرتبه این سوره را با اعتقاد کامل بخواند من ضامن شفای او خواهم بود.

پیامبر (صلی الله علیه و آ له) می‌فرمایند: هر کس سوره حمد را بخواند چنان است که دو سوم قرآن را خوانده و ثواب آن کسی که بر همه مؤمنان تصدق کرده باشد به او داده می‌شود و نیز ایشان می‌فرمایند: هر کس به صدای قاری این سوره گوش دهد به اندازه یک سوم ثواب آن به وی داده می‌شود.

از امام صادق(علیه‌السلام) نقل شده است که هر کسی در صبح قبل از آنکه حرف بزند هفت بار سوره مبارکه حمد را بخواند هر ناخوشی و مرضی که دارد برطرف گردد و هرگاه در آن روز ناخوشی و مرضی زایل نگردد در روز دیگر بعد از نماز صبح و قبل از حرف زدن هفتاد مرتبه این سوره را با اعتقاد کامل بخواند من ضامن شفای او خواهم بود

در خواص این سوره از پیامبر (صلی الله علیه وآله) نقل است که هنگام خواب بر پهلو بخوابید و سوره های حمد و توحید را بخوانید از همه‌ی بلایا ایمن خواهید بود و هر کس در حین ورود به منزل خود سوره های حمد و اخلاص را بخواند خداوند فقر و تنگدستی را از او برطرف و خیر و رکت بسیار به وی عطا می‌کند.

در روایتی امام صادق (علیه‌السلام) می‌فرمایند: هرگاه که هفتاد مرتبه سوره حمد را بر یک دردی خواندم آن درد تسکین یافت.

از امام محمد باقر(علیه‌السلام) نقل است اگر سوره حمد را بر میتی هفتاد مرتبه خوانده شود و آن میت زنده شود جای تعجب ندارد.

از پیامبر (صلی الله علیه و آ له) نقل است جهت کم شدن تب، این سوره را چهل بار بر ظرف آبی بخوانید و بر روی آدم تب دار فشار دهید و در جای دیگر آمده است هر کس بعد از عطسه سوره حمد را بخواند آنگاه به کف دست خود بدمد و به صورت خود بمالد از سردرد و چشم درد و آمدن خون بینی در امان خواهد بود.

نقل است شیطان در مدت عمر خود چهار ناله جانکاه کرد: وقتی که طناب لعنت بر گردنش افتاد و زمانی که از بهشت رانده شد و وقتی که رسول اکرم (صلی الله علیه و آ له) به رسالت مبعوث شد و هنگامی که سوره حمد نازل شد.

عالی بود
ممنون

خواهش میکینم نظر لطفتونه

ذکر بسمله برای مسلمانان به صورت شعار و نشانه دین اسلام درآمده است و بلند گفتن آن از نشانه های ایمان شمرده می‌شود، چنانکه پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) هنگام تلاوت قرآن، بسمله را به صدای بلند می‌گفت و مشرکان از او روی بر می‌گرداندند که آیه 46 سوره اسراء به همین نکته اشاره دارد
ارتباط محتوای «بسم الله» با مضمون هر سوره

بر اساس نظر اکثر مفسران هر باری که «بسم الله الرحمن الرحیم» نازل می‌شد معنای جدید و مصداق تازه‌ای را در برداشت به این معنی که محتوای بسم الله آن سوره با مضمون آن سوره در ارتباط است. چون مضمون سور فرق می‌کند، مضمون این بسم الله‌ها هم فرق خواهد کرد و پایان هر سوره با نازل شدن بسم الله مشخص می‌شد.


ادب الهی در شروع کار/ نافرجام بودن هر کاری که با نام خدا آغاز نشود

خدای متعال برای اینکه به انسان‌ها بیاموزد که کار را به نام خدا آغاز کنند هم سوره های قرآن و هم ابتدای قرآن را با «بسم الله الرحمن الرحیم» آغاز کرده و علمای فریقین (شیعه و سنی) از رسول خدا (صلی الله علیه وآله) نقل کرده‌اند «کل امر ذی بال لم یبدأ فیه به بسم الله فهو ابتر» ؛ «هر کاری که به نام خدا شروع نشود ابتر است».

بنابراین اگر انسان کاری را به نام خدا شروع نکند، هرگز به مقصد نمی‌رسد.


عبادتی که با نام خدا شروع نشود هم ابتر است

خدای سبحان با آغاز سوره فاتحة الکتاب به بسم الله به ما آموخت که این حمد و عبادت خدا را نیز به نام خدا آغاز کنید تا به مقصد برسید.

معلوم می‌شود اگر عبادت هم به نام خدا نباشد ابتر است چون حسن فعلی دارد ولی ارتباط را انسان حفظ نکرده است. هر چه به نام خدا نباشد، او هالک است زیرا چیزی که به نام خدا نباشد لا شیء است به صورت شیء.

بقاء فقط از آن خداست و کاری که برای وجه الله نباشد پایدار نیست.

عبارت «بسم اللّه الرحمن الرحیم» نخستین عبارت قرآن است که در اول سوره علق (اقرا) بر پیامبر (صلی الله علیه وآله) نازل شد و در احادیث شیعی این عبارت سرآغاز قرآن معرفی شده است

امام صادق (علیه‌السلام) در روایتی از بسم الله به عنوان کلید درهای طاعت یاد کرده و می‌فرماید: درهای گناهان را با استعاذه (پناه بردن به خدا) ببندید و درهای طاعت را با بسم اللّه گفتن بگشایید.

همچنین امام صادق (علیه‌السلام) در حدیثی فرمودند: هرگاه یکی از شما وضو بگیرد و بسم اللّه الرحمن الرحیم نگوید، شیطان در آن شریک است و اگر غذا بخورد و آب بنوشد یا لباس بپوشد و هر کاری که باید نام خدا را بر آن جاری سازد، انجام دهد و چنین نکند، شیطان در آن شریک است.
خدا

قداست و برکت نام خدا

«بسم الله الرحمن الرحیم» آنچنان از قداست برخوردار است که انسان‌ها موظفند این نام را تسبیح و تکریم کرده و آن را فراموش نکنند. نه این نام را در جای باطل به کار برند و نه در کار حق از این نام غفلت کنند و نه در کنار این نام، نام دیگری یا دیگران را ببرند؛ لذا خدای سبحان هم این اسم را مظهر برکت قرار داد، هم مظهر تسبیح، هم اوصاف تشبیهیه را در این اسم ظاهر کرد و هم برکات تنزیهیه را، هم فرمود «تبارک اسم ربک» هم فرمود «سبّح اسم ربک».

خداوند فرمود: «فسبّح باسم ربک العظیم» و «سبح اسم ربک الاعلی» (این نام را تنزیه بکن). این طور نباشد که در کنار این نام شریکی برای او قائل باشی و بگویی به نام خدا و به نام خلق قهرمان خدا. این تنزیه نام خدا نیست. این توهین نام است که در کنار این نام، نام دیگری یا دیگران باشد؛ و مبادا بگویی اول به نام خدا، دوم به نام فلان شخص. خدا نامش اولی است که ثانی برنمی‌دارد. نه در کنار او نامی است، نه او اول است و دیگری یا دیگران ثانی. این نام را تنزیه بکن.

وقتی آیه «سبح اسم ربک الاعلی» نازل شد، رسول خدا (صلی الله علیه وآله) فرمود: «اجعلوها فی سجودکم» آن را در سجده قرار بدهید، که در سجده می‌گوییم: سبحان ربی الاعلی و بحمده. وقتی آیه «سبح اسم ربک العظیم» نازل شد پیامبر (صلی الله علیه وآله) فرمود: «اجعلوها فی رکوعکم» لذا در رکوع می‌گوییم: سبحان ربی العظیم و بحمده. اینکه خدای سبحان فرمود نام مرا گرامی بدارید «تبارک اسم ربک ذی‌الجلال و الاکرام» برای اینکه این نام منشأ برکت است. این نام نشانه و علامت آن هستی محض است که همهء

ینکه خدای سبحان فرمود نام مرا گرامی بدارید «تبارک اسم ربک ذی‌الجلال و الاکرام» برای اینکه این نام منشأ برکت است. این نام نشانه و علامت آن هستی محض است که همهء خیرات از ناحیه اوست.
علمای فریقین (شیعه و سنی) از رسول خدا (صلی الله علیه وآله) نقل کرده‌اند «کل امر ذی بال لم یبدأ فیه به بسم الله فهو ابتر» یعنی «هر کاری که به نام خدا شروع نشود ابتر است». بنابراین اگر انسان کاری را به نام خدا شروع نکند، هرگز به مقصد نمی‌رسد

شرط حلّیت ذبیحه ، ذکر اسم الله است نه بخصوصه

خداوند در قرآن می‌فرماید «و لا تأکلوا ممّا لم یُذْکَر اسمُ الله علیه و إنّه لفسقٌ» که این یک حکم شرعی است. دستور اسلام این است که وقتی می‌خواهید ذبیحه را ذبح کنید، نام خدا را ببرید «فاذکروا اسم الله علیها». این جنبه اثباتی قضیه و اگر کسی عمداً نام خدا را نبرد، آن حیوان مردار می‌شود؛ یعنی چیزی که حلال و طیب و طاهر بود می‌شود مردار و حرام و آلوده.

یک شرط حلیت ذبیحه آن است که ذابح مسلمان باشد و یک شرط دیگر این است که حین ذبح بگوید «بسم الله الرحمن الرحیم». اگر یک مسلمانی در حین ذبح، عمداً بسم الله را نگفت یا گفت به نام نامی فلان فرد و غیره و ذبیحه را سر برید این گاو و گوسفند حلال و پاک با این کار حرام و آلوده می‌شود.


بسم الله نشانه دین اسلام

پیامبر (صلی الله علیه وآله) و ائمه اطهار (علیهم السلام) علاوه بر توصیه های عام نسبت به ذکر بسمله، در مواردی خاص، مانند اوقات خوردن غذا، نوشتن نامه، رفتن به بستر برای خواب و برخاستن از بستر تأکید بیشتری بر بیان بسم الله داشتند.

با این اوصاف، ذکر بسمله برای مسلمانان به صورت شعار و نشانه دین اسلام درآمده است و بلند گفتن آن از نشانه های ایمان شمرده می‌شود، چنانکه پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) هنگام تلاوت قرآن، بسمله را به صدای بلند می‌گفت و مشرکان از او روی بر می‌گرداندند که آیه 46 سوره اسراء به همین نکته اشاره دارد.

آنچه در روایت اخیر وجود دارد این نکته را می‌رساند که «آیة‌الکرسی» یکی از آن گنجینه‌ها و خزینه‌های الهی است که بحث توحیدی یعنی معرفی خود خدا و توحید صفاتی را به نحو احسن بیان می‌کند
«آیة‌الکرسی» سرور تمام قرآن و معارف دینی است

توحید، زیربنای تمام معارف و اعمال شایسته است، بنابراین بیشترین آیات کلیدی، آیات توحیدی است شاید بتوان گفت علامه طباطبایی غالب آیات توحیدی و برجسته را غرر آیات می‌داند از این رو شاگرد ایشان علامه جوادی آملی یک توسعه‌ای در غرر آیات داده‌اند.


چرا مرحوم علامه طباطبایی، آیة‌الکرسی را سید و غرر آیات برشمرده است؟

سخنی از امام صادق (علیه السلام) است که می‌فرمایند : «ابوذر از پیامبر (صلی الله علیه وآله) پرسید از میان آیاتی که بر شما نازل شد، کدام یک از همه برتر است حضرت فرمودند: «آیة‌الکرسی» ، همچنین از امام علی (علیه السلام) روایت شده است که می‌فرمایند: «بارها شنیده‌ام که حضرت رسول (صلی الله علیه وآله) می‌فرمودند :« سیدالکلام القرآن آقای تمام سخنان، قرآن است و آقای تمام قرآن سوره مبارکه بقره و آقای سوره بقره و معارف قرآن «آیة‌الکرسی» است .»

لذا این روایات باعث می‌شود «آیة‌الکرسی» غرر نامیده شود.

پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) در ذیل همین حدیث به حضرت امیر (علیه السلام) فرمودند: یا علی (علیه السلام) در آیة‌الکرسی 50 کلمه است که در هر کلمه‌ای از آن برکتی وجود دارد.

در روایت دیگری از رسول خدا (صلی الله علیه وآله) سۆال شد کدام آیه اعظم آیات قرآن است شروع به خواندن آیة‌الکرسی کردند و فرمودند: «اللّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِی یَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلاَ یُحِیطُونَ به شیءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ به ما شَاء وَسِعَ کُرْسِیُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَلاَ یَۆُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ».

پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) در ذیل همین حدیث به حضرت امیر (علیه السلام) فرمودند: یا علی (علیه السلام) در آیة‌الکرسی 50 کلمه است که در هر کلمه‌ای از آن برکتی وجود دارد
عالی‌ترین اسامی خداوند در «آیة‌الکرسی» نهفته است

در میان روایات، روایات بسیار زیبایی هست که از آن‌ها نیز به غرر روایات یاد می‌شود. در صفحه 360 کتاب «مجمع‌البیان» روایتی از امام باقر (علیه السلام) آمده است که می‌فرمایند: «ان لکل شیء ذروة و ذروة القرآن آیةالکرسی»؛ هر چیزی اوج و قله‌ای دارد که اوج قرآن کریم «آیة‌الکرسی» است، البته جنبه توحیدی آیة‌الکرسی بسیار مهم است. در «آیةالکرسی» عالی‌ترین اسماء حسنا الهی از جمله؛ حی، قیوم، العلی، العظیم و مانند آن وجود دارد.


آخرین نکته در خصوص غرر آیات بودن «آیة‌الکرسی»

آخرین نکته در خصوص غرر آیات بودن «آیة‌الکرسی» روایتی است که در آن علی علیه‌السلام می‌فرمود: «رسول خدا (صلی الله علیه وآله) به من خبر داد که» آیة‌الکرسی از گنج‌های زیر عرش پروردگار به ایشان عطا شده است که قبل از پیامبر (صلی الله علیه وآله) به هیچ کسی عطا نشده بود لذا این آیه از اختصاصات حضرت رسول (صلی الله علیه وآله) و از گنجینه‌های زیر عرش پروردگار به شمار می‌رود.


اهمیت، عظمت و خواص آیة‌الکرسی

هر چه در عالم طبیعت است مسبوق به وجود غیر طبیعی آن در مخزن غیبی است و این نکته مهمی است که در آیه 21 سوره «حجر» آمده است «وَإِن مِّن شَیْءٍ إِلاَّ عِندَنَا خَزَائِنُهُ»؛ هر چه در عالم وجود دارد گنجینه‌های آن در نزد خداست.

از این آیه شریفه فهمیده می‌شود هر چیزی نه تنها یک خزینه بلکه خزانه‌هایی دارد و این مسئله بیانگر آن است که خزانه‌های الهی متعدد هستند، همچنین آنچه در روایت اخیر وجود دارد این نکته را می‌رساند که «آیة‌الکرسی» یکی از آن گنجینه‌ها و خزینه‌های الهی است که بحث توحیدی یعنی معرفی خود خدا و توحید صفاتی را به نحو احسن بیان می‌کند.

«آیة‌الکرسی» اثر شفا و شفاعت دارد و می‌خواهد ما را با توحید ناب آشنا کند که اگر توحید در زندگی انسان سایه افکند بسیاری از مسائل دیگر حل خواهد شد چرا که بازگشت بسیاری از معارف و احکام دین به مسئله توحید است.

متاسفانه امروز دیگه قران برا سر سفره عقد یا تاقچه های خونمون مورد استفاده قرار میگیره......اما نماز..نمازم در حد توان باید با دل پاک و ذهن ارام خونده بشه اما تو این دنیای ماشینی نه ذهن ارامی هست و نه ارامشی

بعله متاسفانه این دردا زیادن
اینکه دیگه هیشکی دلش برا هیشکی نمیسوزه مگر اینکه دلسوزیش نفعی برا خودش داشته باشه
مثل قضیه میانمار که واقعا دردناک بوووووود برا ولی هیشکی نمیفهمید

خیلی دیگه زندگیا سخت شده اما دلیل نمیشه که ما خوب بودنو فراموش کنیم....یکمی تمرین خوب بودن لازمه

همینطوره

در ذیل تفسیر آیه مبارکه «و ظل ممدود» سایه کشیده و گسترده در بهشت موجود است، آمده است: این سایه گسترده حالتی شبیه بین الطلوعین را به وجود می‌آورد و سایه همه جا را فراگرفته است و در حدیثی در روضه کافی این معنی از پیغمبر گرامی اسلام نقل شده است

همانطور که رسول اکرم (صلی الله علیه وآله) می‌فرمایند: همانا در بهشت درختی است که «طوبی» نام دارد. در بهشت هیچ خانه ای نیست که شاخه ای از شاخه های این درخت در آن نباشد. میوه‌اش، شیرین‌تر از عسل و نرم‌تر از کره است. ریشه این درخت در خانه من است و فرع آن در خانه علی ابن ابیطالب است. (3)

«اِنّ فی الجنّه لشجره یقال لها طوبی، ما فی الجنّه دار الاّ فیها عضن من اعضانها، احلی من الشهید، و الین من الزبّد. اصل‌ها فی داری و فرع‌ها فی دار علیّ بن ابیطالب (علیه السلام) »

و همچنین پیامبر در روایتی دیگر از خصوصیات این درخت می‌فرمایند: «طوبی درختی است در بهشت که خداوند آن را با دست رحمت خود غرس نموده و از روح خود به آن دمیده است، از این درخت زینت‌ها و میوه های خوشگوار می‌روید که بر دهان اهل بهشت بسیار نزدیک و در دسترس است و شاخه‌هایش از پشت دیوارهای بهشت پیداست.»(4)
بهشت

سایه درخت طوبی چگونه است؟

پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) در تفسیر آیه شریفه «و ظلٍّ ممدود»(5) فرمود (6): در وسط بهشت سایه گسترده ای است که اگر سواره ای این سایه را بپیماید گویی یک مسیر صد ساله را پیموده و تازه نتوانسته است به آخرش برسد و این است همان قول خدای تعالی که فرمود و ظلّ ممدود.

میوه های درخت طوبی دارای چه خصوصیتی است؟

صحابه رسول اکرم (صلی الله علیه وآله) از حضرتش درباره تفسیر آیه «لا مقطوعه و لا ممنوعه» (7) سۆال کردند ایشان فرمودند (8): میوه این درخت طعام و میوه بهشتیان است، درون این میوه طعم و رنگ صد نوع میوه دنیا وجود دارد که نه کسی آن را دیده و نه شنیده است. هر میوه ای که چیده می‌شود بلافاصله یک میوه دیگر جایش می‌روید و این همان است که خداوند فرمود: «لا مقطوعه و لا ممنوعه» و میوه‌اش شیرین‌تر از عسل و نرم‌تر از کره است.

رسول اکرم (صلی الله علیه وآله) می‌فرمایند: همانا در بهشت درختی است که «طوبی» نام دارد. در بهشت هیچ خانه ای نیست که شاخه ای از شاخه های این درخت در آن نباشد. میوه‌اش، شیرین‌تر از عسل و نرم‌تر از کره است. ریشه این درخت در خانه من است و فرع آن در خانه علی ابن ابیطالب است

خداوند درباره خصوصیات درخت طوبی چه می‌فرماید؟

روایتی است از رسول اکرم (صلی الله علیه وآله) که فرمودند: «حضرت عیسی (علیه السلام) از خداوند خواست که درخت طوبی را به او معرفی نماید. خدا به او فرمود: طوبی درختی است در بهشت که خودم آن را با دست رحمت خود غرس نمودم، این درخت سایه‌اش تمام بهشت و بهشتیان را می‌پوشاند. ریشه این درخت از رضوان (از اسماء الهی) است. آبش از چشمه «تسنیم» (خوشگوارترین چشمه بهشتی) و خشکی‌اش، خشکی کافور، و طعمش طعم زنجبیل است.


آیا در بهشت خورشید و آفتابی وجود دارد؟

در ذیل تفسیر آیه مبارکه «و ظل ممدود» سایه کشیده و گسترده در بهشت موجود است، آمده است: این سایه گسترده حالتی شبیه بین الطلوعین را به وجود می‌آورد و سایه همه جا را فراگرفته است و در حدیثی در روضه کافی این معنی از پیغمبر گرامی اسلام نقل شده است .

غرض این است که حرارت آفتاب هرگز بهشتیان را متألم و ناراحت نمی‌کند لذا خورشید و آفتابی وجود دارد اما آن تبعات دنیوی را ندارد و بهشتیان دائما در سایه های مطبوع و گسترده روح افزا به سر می‌برند.

ممنون
عالی بود

سلام خواهش می کنم

البته صله به معنای تنها به دیدن رفتن نیست. بلکه همه انواع خدمت و احترام و تواضع نیز نسبت به پدر و مادر و خویشان می‌باشد.

قال النّبىّ صلى الله علیه و آله: «من سرّه أن یمدّ له فى عمره ویبسط فى رزقه‏ فلیصل أبویه فإنّ صلتهما طاعة اللَّه». نبی مکرم اسلام فرمودند: کسى که دلش مى‏خواهد عمرش طولانى شود و روزى‏اش فراخ و گسترده گردد، باید به پدر و مادرش نیکى کند، چون رسیدگى به آنان، طاعت حق محسوب مى‏گردد.

در پاره ای از روایات اشاره ای به انواعی از صله رحم وجود دارد. از جمله: از امام صادق علیه السلام نقل کرده اند که فرمود: «صِل رَحِمَک و لو بشَربَةٍ مِن ماء و أفضلَ ما یوصَلُ به الرّحِم کفّ الأذی عنها»؛ با خویشاوندان خویش، حتی با جرعه‌ای از آب پیوند برقرار کن و البته بهترین نوع صله رحم اینست که آزاری را از ایشان دور کنی.

یا از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم نقل می کنند که فرمود: «صِلوا أرحامَکم و لو بالسّلام »با ارحامتان پیوند برقرار کنید هر چند با یک سلام کردن باشد. این جرعه آب یا سلام نمونه‌هایی از پیوند و صله با خویشاوندان است.

دعا برای خویشاوندان، زیارت به نیابت آنها، صدقه دادن برای سلامتیشان و کمک مالی و جانی و زبانی در گرفتاری‌های آنها، دیدار گاه و بیگاه، دیداری که برای آنها زحمت و آزار به بار نیاورد بلکه خوشحالشان کند، موارد دیگری از صله است.

بنابراین قبل از نزول تورات هیچ یک از غذاهاى پاکیزه بر بنى اسرائیل حرام نبوده که با جمله "مِنْ قَبْلِ أَنْ تُنَزَّلَ التَّوْراةُ" در آیه فوق به آن اشاره شده است، اگر چه بعد از نزول تورات و آمدن موسى بن عمران بر اثر ظلم و ستم یهود پاره‏اى از غذاهاى پاکیزه به عنوان مجازات، بر آنها تحریم شد.

«قُلْ فَأْتُوا بِالتَّوْراةِ فَاتْلُوها إِنْ کنْتُمْ صادِقِینَ» خداوند در این جمله به پیامبرش دستور مى‏دهد که از یهود دعوت کند همان تورات موجود نزد آنها را بیاورند و آن را بخواند تا معلوم شود که ادعاى آنها در مورد تحریم غذاها نادرست است، ولى آنها حاضر به انجام این کار نشدند چون مى‏دانستند در تورات چنین چیزى وجود ندارد.

«فَمَنِ افْتَرى‏ عَلَى اللَّهِ الْکذِبَ مِنْ بَعْدِ ذلِک فَأُولئِک هُمُ الظَّالِمُونَ» ‏

اکنون که آنها حاضر به آوردن تورات نشدند و افترا بستن آنها بر خدا مسلم شد باید بدانند کسانى که بر خدا دروغ مى‏بندند ستمگرند، هم بر خود ستم مى‏کنند که خویش را گرفتار مجازات و کیفر الهى مى‏سازند، و هم به دیگران که آنها را با دروغ و نیرنگ از راه راست منحرف مى‏سازند.( تفسیر نمونه، ج‏3، ص 7)

خداوند متعال همه نعمت های خود را برای بندگانش خلق کرده تا بهره ببرند و در راه طاعت و عبادت صرف کنند ،مرز حلال و حرام را هم خودش به روشنی تبیین کرده است.

پس دلیلی ندارد که عده ای بخواهند حلال خدا را بر خود حرام کرده و حرام خدا را حلال کنند، اگر بر حسب خصوصیات جسمی و مزاجی یک خوراک خاص به عده ای نمی سازد و از آن پرهیز می شود ،این به معنای آن نیست که آن غذا حرام باشد .

قبل از نزول تورات هیچ یک از غذاهاى پاکیزه بر بنى اسرائیل حرام نبوده که با جمله" مِنْ قَبْلِ أَنْ تُنَزَّلَ التَّوْراةُ" در آیه فوق به آن اشاره شده است، اگر چه بعد از نزول تورات و آمدن موسى بن عمران بر اثر ظلم و ستم یهود پاره‏اى از غذاهاى پاکیزه به عنوان مجازات، بر آنها تحریم شد

و در این آیه همانطور که گفتیم تحریم گوشت شتر و شیر آن تهمتی بود که بنی اسرائیل بر خدا بسته بودند و الا بر طبق روایات ما گوشت شتر دارای فواید بسیار است که می توان از آن بهره برد .

خوردن گوشت شتر برای مخالفت با یهود!

‏«کلُّ الطَّعامِ کانَ حِلًّا» : یهودیان از اینکه پیامبر اکرم گوشت‏ شتر را حلال دانسته ناراحت شدند. پیغمبر اکرم صلى الله علیه و آله در جواب آنها فرمود تمام این گوشتها براى ابراهیم خلیل حلال بوده اما آنها مدعى شدند هر چه را ما حرام بدانیم در زمان نوح و ابراهیم حرام بوده و همین طور تا به ما رسیده است. این آیه در جواب آنها نازل شد. (احتجاجات(ترجمه بحار الأنوار) ج‏1 ص 179 )

از رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) روایت شده: بر شما باد به خوردن گوشت‏ شتر که جز مۆمن مخالف یهود آن را نمى‏خورد. (تندرستى در اسلام / ترجمه طب النبی وطب الصادق علیهما السلام 36 متن رساله طب النبى ..... ص 31)

و همچنین نقل شده : بر شما باد به خوردن گوشت‏ شتر براى مخالفت با یهود.( آسمان و جهان "ترجمه کتاب السماء و العالم بحار الأنوار" ج‏9، ص 65)

یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لِیَسْتَأْذِنْكُمُ الَّذِینَ مَلَكَتْ أَیْمانُكُمْ وَ الَّذِینَ لَمْ یَبْلُغُوا الْحُلُمَ مِنْكُمْ ثَلاثَ مَرَّاتٍ مِنْ قَبْلِ صَلاةِ الْفَجْرِ وَ حِینَ تَضَعُونَ ثِیابَكُمْ مِنَ الظَّهِیرَةِ وَ مِنْ بَعْدِ صَلاةِ الْعِشاءِ ثَلاثُ عَوْراتٍ لَكُمْ لَیْسَ عَلَیْكُمْ وَ لا عَلَیْهِمْ جُناحٌ بَعْدَهُنَّ طَوَّافُونَ عَلَیْكُمْ بَعْضُكُمْ عَلى‏ بَعْضٍ كَذلِكَ یُبَیِّنُ اللَّهُ لَكُمُ الْآیاتِ وَ اللَّهُ عَلِیمٌ حَكِیمٌ.(نور/ 58)

شما اى كسانى كه ایمان دارید باید به كسانى كه شما مالك آنان شده‏اید و كسانى كه هنوز به عقل نرسیده‏اند دستور دهید در شبانه روز سه وقت از شما اجازه ورود بگیرند یكى پیش از نماز صبح و دوم هنگام نیم روز كه جامه‏هاى خویش از تن در مى‏آورید و سوم بعد از نماز شبانگاه كه این سه هنگام، هنگام خلوت شما است و پس از آن مى‏توانند بدون اجازه وارد شوند و گناهى بر شما و ایشان نیست كه هنگام تحرك و برخورد با یكدیگر است، خدا این چنین آیه‏ها را براى شما بیان مى‏كند كه خدا دانا و فرزانه است.


اصلاح بینش والدین برای تامین امنیت کودکان

در نص صریح قرآن دستور به بچه دار شدن نداریم اما می فرماید وقتی بچه دار شدید، از مخارج آن نترسید روزی خلایق با خداست.

وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ خَشْیَةَ إِمْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَ إِیَّاكُمْ إِنَّ قَتْلَهُمْ كانَ خِطْأً كَبِیراً (اسراء،31): فرزندان خویش را از ترس فقر نكشید، مائیم كه به آنها و به شما روزى مى‏دهیم، كشتن آنها گناه بزرگى است.

به هر حال چه خواسته و چه ناخواسته وقتی کسی بچه دار شد، باید بداند که طفل او یک انسان است و حقوق کامل یک انسان را دارد. لذا چه منتظر او بوده یا نبوده، باید گرامیش داشته باشد و به او محبت کند. لذا مقصود از این آیه این است که با اصلاح طرز فکر والدین، امنیت و حقوق (جنین و) کودکان احیاء شود.

توجه به حقوق کودکان طلاق

قرآن در آیه ششم سوره طلاق، به رعایت حقوق جنین و نوزادی که والدینش با هم اختلاف پیدا کرده اند، و قصد طلاق دارند، اشاره می کند. در این آیه از پدر طفل می خواهد آرامش مادر باردار را حفظ کرده و هزینه های او را تامین کند. پس از وضع حمل نیز از همین پدر که قصد طلاق همسرش را دارد، می‌خواهد رضایت مادر طفل را برای شیردهی رضایتمندانه، جلب کند اما اگر رضایت او جلب نشد، از حال کودک غافل نشده و سریعا برای شیردهی او توسط دیگری اقدام کند.

أَسْكِنُوهُنَّ مِنْ حَیْثُ سَكَنْتُمْ مِنْ وُجْدِكُمْ وَ لا تُضآرُّوهُنَّ لِتُضَیِّقُوا عَلَیْهِنَّ وَ إِنْ كُنَّ أُولاتِ حَمْلٍ فَأَنْفِقُوا عَلَیْهِنَّ حَتَّى یَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ وَ أْتَمِرُوا بَیْنَكُمْ بِمَعْرُوفٍ وَ إِنْ تَعاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرى.‏ (6/ طلاق)

زنان را حتى المقدور در جایى كه خودتان ساكن هستید سكونت دهید و آزارشان ندهید تا عرصه را بر آنها تنگ نكرده باشید و اگر باردار باشند مخارج آنها را بدهید تا وضع حمل كنند و اگر فرزندى از براى شما شیر دهند مزدشان را بدهید و با مشورت و مسالمت به خوبى (سر این مساله) توافق کنید، اگر به توافق نرسیدید زن دیگرى شیر دادن بچه را بر عهده بگیرد.

به هر حال چه خواسته و چه ناخواسته وقتی کسی بچه دار شد، باید بداند که طفل او یک انسان است و حقوق کامل یک انسان را دارد. لذا چه منتظر او بوده یا نبوده، باید گرامیش داشته باشد و به او محبت کند. لذا مقصود از این آیه این است که با اصلاح طرز فکر والدین ،امنیت و حقوق (جنین و) کودکان احیاء شود

سفارش این آیه به مراعات زن باردار در هنگام طلاق، بیش از آنکه نظر به حقوق زنان داشته باشد به حقوق کودکان اشاره می کند. زیرا وضعیت روانی مادر تاثیر مستقیمی بر وضعیت روانی جنین و کودک داشته و تا آرامش و امنیت و رفاه مادر تامین نباشد، کودک نیز از آرامش و اطمینان روحی برخوردار نخواهد شد.

حقوق کودکان یتیم

سخن از کودکان یتیم در قرآن فراوان است. اصلا یکی از چیزهایی که قرآن حساسیت زیادی در برابر آن دارد و بسیار به آن سفارش کرده، حق یتیمان است. قرآن خوردن مال یتیم را، فرو بردن آتش معرفی می کند. « إِنَّ الَّذِینَ یَأْكُلُونَ أَمْوالَ الْیَتامى‏ ظُلْماً إِنَّما یَأْكُلُونَ فِی بُطُونِهِمْ ناراً وَ سَیَصْلوْنَ سَعِیراً»

لذا درباره امانتداری مال یتیمان و عودت آن به ایشان در بزرگسالی فراوان سفارش نموده است. وَلا تَقْرَبُوا مالَ الْیَتِیمِ إِلَّا بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ حَتَّى یَبْلُغَ أَشُدَّهُ‏ ... (152/ انعام)

از ستم در ازدواج با دختران یتیم، با لحن سخت و شدیدی پرهیز داده است. « وَ إِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِی الْیَتامى‏ فَانْكِحُوا ما طابَ لَكُمْ مِنَ النِّساء: اگر اموال دختران یتیم در اختیار شما باشد و بترسید كه در صورت تزویج، درباره اموال آنها به عدالت رفتار نكنید، پس با آنها ازدواج نكنید و زنان دیگر را كه براى شما پاك و حلال هستند به همسری بگیرید...(تفسیر احسن الحدیث، ج2، ص272)

بالاتر از همه اینها برای فرهنگ سازی یتیم نوازی از هشدارهای عاطفی و دینی استفاده می کند و با یادآوری این که ممکن است فرزندان عزیز خودتان یک روز یتیم شوند، از ظلم به یتیمان دیگر پرهیز کنید.

وَ لْیَخْشَ الَّذِینَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّیَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَیْهِمْ فَلْیَتَّقُوا اللَّهَ وَ لْیَقُولُوا قَوْلًا سَدِید (النساء،9):

و باید بندگان از مكافات عمل خود بترسند و با یتیمان مردم نیك رفتار باشند كسانى كه مى‏ترسند كودكان ناتوان از آنها باقى ماند و زیردست مردم شوند پس باید از خدا بترسند و سخن به اصلاح و درستى گویند.

از قرآن کریم به خوبی استفاده می شود که ذوالقرنین صفاتی ممتاز داشت و خداوند اسباب پیروزی ها را در اختیارش گذاشت. او سه لشگرکشی مهم انجام داد: نخست به غرب، سپس به شرق و سرانجام به منطقه ای که تنگه ای کوهستانی داشت

هردوت، مورخ یونانی، می نویسد: «کوروش فرمان داد تا سپاهیانش جز به روی جنگجویان شمشیر نکشند و هر سرباز دشمن که نیزه خود را خم کند، او را نکشند; و لشکر کوروش فرمان او را اطاعت کردند به طوری که توده ملت مصائب جنگ را احساس نکردند. (3)

مورخ دیگر «ذی نوفن » می نویسد: «کوروش پادشاه عاقل و مهربان بود و بزرگی ملوک با فضایل حکما در او جمع بود. همتی فایق وجودی غالب داشت. شعارش خدمت به انسانیت و خوی او بذل عدالت بود، و تواضع در وجود او جای کبر و عجب را گرفته بود.»(4)

«سفرهای سه گانه ای که در قرآن برای ذو القرنین ذکر شده، به نوعی با سفرهای کوروش انطباق دارد. نخستین لشگر کشی کوروش به کشور «لیدیا» که در شمال آسیای صغیر قرار داشت، صورت گرفت; این کشور در غرب مرکز حکومت کوروش قرار داشت.

قرآن می گوید: «ذوالقرنین در سفر غربی اش احساس کرد خورشید در چشمه ای گل آلود فرو می رود»

این همان صحنه ای بود که کوروش هنگام فرو رفتن قرص آفتاب در خلیجک های ساحلی مشاهده کرد.
پروژه سینمایی کوروش کبیر

لشکر کشی دوم کورش به سوی شرق بود. چنان که هردوت می گوید: این هجوم شرقی کوروش بعد از فتح «لیدیا» صورت گرفت; مخصوصا طغیان بعضی از قبایل وحشی بیابانی کوروش را به این حمله وا داشت.

تعبیر قرآن «حتی اذا بلغ مطلع الشمس وجدها تطلع علی قوم لم نجعل لهم من دونها سترا»(5) اشاره به سفر کوروش به منتهای شرق است. او مشاهده کرد خورشید بر قومی طلوع می کند که در برابر تابش آن سایبانی ندارند; اشاره به این که آن قوم بیابان گرد و صحرانورد بودند»(6)

«لشکر کشی سوم کوروش به سوی شمال و به طرف کوه های قفقاز بود. او به تنگه میان دو کوه رسید و برای جلوگیری از هجوم اقوام وحشی، به درخواست مردمی که در آن جا بودند، در برابر تنگه سدی محکم بنا کرد.

این تنگه در عصر حاضر تنگه «داریال » نامیده می شود که در نقشه های موجود میان «ولادی کیوکز» و «تفلیس » نشان داده می شود. در این جا، دیواری آهنی موجود است. این دیوار همان سدی است که کوروش بنا کرد; زیرا اوصافی که قرآن درباره سد ذوالقرنین بیان کرده کاملا بر آن تطبیق می کند»(7)

بعضی میل دارند این سد را با دیوار معروف چین که هم اکنون بر پا است و صدها کیلومتر ادامه دارد، منطبق بدانند; ولی روشن است که دیوار چین نه از آهن و مس ساخته شده و نه در تنگه باریک کوهستانی قرار دارد; بلکه دیواری است که از مصالح معمولی بنا گردیده و همان گونه که گفتیم صدها کیلومتر طول دارد.

برخی دیگر اصرار دارند این سد را سد «مارب » در یمن بدانند. در حالی که سد مارب، گرچه در تنگه کوهستانی بنا شده، برای جلوگیری از سیلاب و به منظور ذخیره آب بود و ساختمانش از آهن و مس نیست. (8)

آیات قرآن بر پیامبری وی دلالت صریح ندارد; هر چند بعضی از تعبیرات آیه به این امر اشاره می کند. در بسیاری از روایات اسلامی نیز می خوانیم: «او پیامبر نبود، بنده ای صالح بود»

«طبق گواهی دانشمندان در سرزمین قفقاز میان دریای خزر و دریای سیاه سلسله کوه هایی است که همچون یک دیوار شمال را از جنوب جدا می کند. تنها تنگه ای که در میان این کوه های دیوار مانند وجود دارد، تنگه «داریال » است.

اکنون در آن جا دیوار آهنین باستانی به چشم می خورد. به همین جهت، بسیاری معتقدند سد ذوالقرنین همین سد است. جالب این که در آن نزدیکی نهری به نام «سائرس » وجود دارد که به معنای «کوروش » است. یونانیان کوروش را سائرس می نامیدند. در آثار باستانی ارمنی، این دیوار «بهاگ گورائی » ، «تنگه کورش » یا «معبر کورش » خوانده شده است. این سند نشان می دهد بانی این سد او بوده است.» (9)

البته در این نظریه نقاط مبهم وجود دارد; ولی فعلا می توان آن را بهترین نظریه درباره تطبیق ذوالقرنین بر رجال معروف تاریخی دانست. چرا قرآن به طور بارز نام این فرد را ذکر نکرده است؟

قرآن کریم درباره پیامبران و مطالبی که به آنان مربوط می شود، آیات فراوان دارد. این آیات بخش عمده ای از نگرش های تاریخی قرآن را تشکیل می دهد. گفتنی است محور بحث های دانشمندان تاریخ شۆون مادی بشر است.

وقایع نگاران معمولا محور تاریخ را پادشاهان و حاکمان قرار داده، تاریخ را با توجه به احوال آنان نگاشته اند و تنها به تبع آن ها از احوال جوامع و ملت ها سخن گفته اند.

در این گونه تاریخ ها که عمده تاریخ نگاری ها را تشکیل می دهد، محور بحث حکومت است; اما کسانی که بحث های تحلیلی درباره تاریخ کرده اند، بیش تر تأکیدشان بر مردم و تحلیل ویژگی های رفتاری مردم و قهرمانان تاریخ است و از ذکر نام افراد و جزئیات داستان ها اجتناب می کنند. قرآن کتاب تاریخ نیست، تا تمام جزئیات موارد تاریخی را بیان کند. (10)

@سرباز ایران