هی بنی بنی میکـرد

اگــــــر آن تـــــــرک شـــــــــیرازی بدست آرد دل ما را
به خـال هـــــندویشم بخـــــــشم غـــــبار راه مولا را
تمــــــام شــــاعران از خود همه یک چــیز بخشیدند
یکی بــــــــخشید چــون حافظ ســـــمرقند و بخارا را
یکـــــــــی جان را فــــــــدا کرده یکـــــی آه و نوا کرده
یکی با طبـــــــع سرشارش بــداده دست و هم پا را
یکـــــی مجنــــــون شــده بلکه رباید دل زمعشوقش
یکــــــی چـــــون شهریار آمد که بخـشد روح و اجزارا
ولی من بخشمش خاکی،که درمان همـه درد است
کــــــه عــــطرو بــــــوی آن تربــــت تجلی داده دلها را
حســــــین بن علـــی باشـــــد شه آن خاک افلاکی
کـــــه مــــست خـــود کند نامش هـمه خوبان دنیا را

با سر نیزه نشین وارد شهرش کردند

یک سفر آمده بودیم که زهرش کردند