درست است که من هميشه

از نگاه نادرست و طعنه‌ی تاريک ترسيده‌ام

درست است که زيرِ بوته‌ی باد

سر بر خشتِ خالی نهاده‌ام

درست است که

طاقت تشنه‌گی در من نيست

اما با اين همه

گمان مبر که در برودت اين بادها

خواهم بُريد!

وقتی که تو نیستی
دنیا
چیزی کم دارد
مثل ِ کم داشتن ِ یک وزیدن ، یک وا‍ژه ، یک ماه !
من فکر می کنم در غیاب ِ تو
همه ی ِ خانه های ِ جهان خالیست !
همه ی ِ پنجره ها بسته است !
وقتی که تو نیستی
من هم
تنهاترین اتفاق ِ بی دلیل ِ زمین ام !
واقعا ...
وقتی که تو نیستی
من نمی دانم برای گم و گور شدن (!)
به کدام جانب ِ جهان بگریزم ...

Rooz khosh... bye bye

نمی دانم
این ماه
از جان من چه می خواهد
هر شب ، مرا
به خیابان ها می کشاند و
آواره می کند
مرا می کشاند کنار دریا
کنار دلهره و تاریکی
کنار تنهایی شهر
و ساز ذهنی به دستم می دهد
هر شب گم می شوم
در شب
مثل مورچه ای در جنگل

خطاب زدم بهت که تو دلت نمونه