من دلم را که می تپد با تو ـ گرچه گمراه ـ دوست می دارم

با تو معدود خنده هایم را ـ گرچه کوتاه ـ دوست می دارم


چشم خود را که دیده بود تو را، دست خود را که چیده بود تو را

پای خود را که مدتی شده بود، با تو همراه دوست می دارم


هر کسی را که دارد از تو نشان، همه را فارغ از زمان و مکان

مثل عکس جوانی ات که در آن، شده ای ماه دوست می دارم


غصه را در پی رمیدن تو، گریه را درپس ندیدن تو

لحظه ای را که بعد دیدن تو ، می کشم آه ... دوست می دارم


یادم آمد ... غزل که می گفتم ؛ دوست می داشتی و می خواندی

به همین خاطر است شعرم را ، گاه و بی گاه دوست می دارم


تو عیار محبتم شده ای دوستت دوست ، دشمنت دشمن

هرکسی را که دوستت دارد، ناخودآگاه دوست می دارم

این بهار
با تمام شاتوت های نارسش مال تو
وقتی که هر صبح
تمام زیبایی ات را
با لبانی پر از حرفهای نگفته
روی پیشانیش فشار میدهی
و خیال مرا
با ته مانده های صبحانه ات دور میریزی.
اما همیشه آخراسفند
به تو فکر میکنم
و نبودنت را
در یک کافه بین راهی سیگار میکشم
و زل میزنم به پنجره شکسته اش
به امید قطاری که از حوالی تو شاتوت بیاورد

اما این روزها مطمئنم
تو حواست نیست
و یک نفر دارد
حکاکی های باستانی مرا
از روی تنت پاک میکند..

اما ترجیح میدم چیزی بهشون نگم

روزها پر و خالی می‌شوند
مثل فنجان‌های چای
در کافه‌های بعد از ظهر
اما
هیچ اتفاق خاصی نمی‌افتد
این‌که مثلا
تو ناگهان
در آن سوی میز نشسته باشی .
گاهی فنجانی
روی کاشی‌ها می‌افتد
حواس ما را پرت می‌کند

نه از اون پنجره شكسته هم خوشم اومد

نگرانم
برای گلهای باغچه نگرانم
نگران روزی
که تو دوباره بخندی
زنبورها
پروانه ها
راهشان را گم کنند
و زمین
تعادلش را از دست بدهد

سلام عـلـ[بابا]ــی عزیز....صبح بخیر

مردن چقدر حوصله می‏خواهد
بی‏ آنكه در سراسر عمرت
یك روز, یك نفس
بی حس مرگ زیسته باشی!
امضای تازهء من
دیگر
امضای روزهای دبستان نیست
ای كاش
آن نام را دوباره
پیدا كنم
ای كاش
آن كوچه را دوباره ببینم
آنجا كه ناگهان
یك روز نام كوچكم از دستم
افتاد
و لابه‏ لای خاطره‏ ها گم شد
آنجا كه
یك كودك غریبه
با چشمهای كودكی من نشسته است
از دور
لبخند او چقدر شبیه من است!
آه, ای شباهت دور!
ای چشمهای مغرور!
این روزها كه جرأت دیوانگی كم است
بگذار باز هم به تو برگردم!
بگذار دست كم
گاهی تو را به خواب ببینم!
بگذار در خیال تو باشم!
بگذار ...
بگذریم!
این روزها
خیلی برای گریه دلم تنگ است!


قیصر امین پور