Parmis
اشتباه از ما بود ،اشتباه از ما بود که خوابِ سرچشمه را در خیالِ پیاله میدیدیم دستهامان خالی ،دلهامان پُر، گفتگوهامان مثلا یعنی ما! کاش میدانستیم : هیچ پروانهای پریروز پیلگیِ خویش را به یاد نمیآورد. حالا مهم نیست که تشنه به رویای آب میمیریم از خانه که میآئی یک دستمال سفید، پاکتی سیگار، گزینه شعر فروغ، و تحملی طولانی بیاور احتمالِ گریستنِ ما بسیار است!
Parmis
وقتی بخوای کسی رو به زور تو زندگیت نگه داری مثل این می مونه که یه آدم برفی رو تو زمستون با طناب تو حیاط خونتون ببندی که واسه همیشه همونجا بمونه ! ....... اونی که بخواد بره میره .... بالاخره بهونشم پیدا می کنه ! ..