بُغضم شکست ..

در یک روز خزان پاییزی پرستویی را در حال مهاجرت دیدم به او گفتم:

چون به دیار یارم میروی به او بگو دوستش دارم ومنتظرش می مانم.

بهار سال بعد پرستو نفس نفس زنان آمد.

و گفت:

دوستـــــش بدار ولی منتظــــــــرش نمـــــــــان.

باز باران بی ترانه
دانه دانه
میخورد بر بام خانه
یادم آید روز باران ...

پا به پای بغض سنگین
تلخ و غمگین
دل شکسته
اشک ریزان
عاشقی سر خورده بودم
میدریدم قلب خود را
دور میگشتی تو از من
با دو چشم خیس و گریان .
میشنیدم از دل خود
این نوای کودکانه
پر بهانه
زود بر گردی به خانه .
یادت آید ؟
هستی من !

آن دل تو جار میزداین ترانه

باز باران ،
باز میگردم به خانه

باران که می بارد



دلم هوای گرفتن دستانت را می کند و



قدم زدن با تو زیر دلتنگی آسمان...



چشم که میبندم تجسم گرفتن دستانت



دستان یخ زده ام را گرم میکند و عبور



از روی سنگ فرشهای خیس خیال



مرا از هر چه غیر توست تهی می سازد



با تو تا انتهای این مسیر مه آلود خواهم رفت تا...



در کنار تو فراموش کنم تمام دلتنگیهای دیروز را...



صدای گامهایت تکرار میکند هرلحظه بودنت را



و من از این بودن جان دوباره ای خواهم یافت...



زیر بارش این همه احساس چه حسی است



در آغوش تو هم آغوش باران شدن...



عاشقانه بوسه باران شدن...

از پشت پنجره بارانی دلم



به لحظات با تو بودن می نگرم...



گوش میسپارم به ترنم زیبایت



که در تمام کوچه پس کوچه های دلم طنین انداز است و ...



و هر دم



سکوت تنهاییم را میشکند و ...



مرا رهسپار بهشتی میسازد که

.



..



...



با تو ساخته میشود

دلم باران میخواهد...



بیا مثل باران بباریم



وقتی بند آمد



همه جا از اشکهای ما



سبز شده باشد...

زیر باران...



چشمانم را بستم



و سر مست از دیدن لبخند تو



در کوچه های دلتنگی و انتظار پرسه میزدم و...



گوش می سپردم به آهنگی که



مینواخت سمفونی فاصله ها را



وچه تلخ ....



و چه زیبا....



دستانم را بی اختیار رو به آسمان بردم و ...



زیر لب دعا کردم



که نه باران بایستد و...



نه من به کوچه بن بست برسم