بُغضم شکست ..

که بعضیا شعور ندارن.......

میشناسیم؟


...بارانم.....

باران...

آشناتر از همه آشنایی ها!

همانکه زمزمه صدایش تنها موسیقی آرام بخش تو بود...

باران٬همانکه دست در دست باد تازگی را به صورتت مینواخت!

همانکنه جاری میشد در کویر تنهاییت...





بی وفای فراموشکار من!

گاهے دلمـ دو کلمه حرف مهربانانه مےخواهد...!

بدبختی یعنی

یه عمر تلاش کنی شاه بشی

اما بعد بفهمی

بی بی دلت. . .

چقــدر باید بگذرد؟؟



تا مـن



در مـرور خـاطراتم



وقتی از کنار تــو رد می شوم.



تنـــم نلــرزد ..



بغضــم نگیــرد

گاهی دلت میخواد همه بغضهات از توی نگاهت خونده بشن.
.. میدونی که جسارت گفتن کلمه ها رو نداری..
. اما یه نگاه گنگ تحویل میگیری یا جمله ای مثل: چیزی شده؟؟!!!
اونجاست که بغضت رو با لیوان سکوت سر میکشی
و با لبخندی سرد میگی: نه،هیچی

آدمیزاد غرورش را خیلی دوست دارد،

اگر داشته باشد

آن را از او نگیرید

حتی

به امانت نبرید،

ضربه ای هم نزنیدش،

چه رسد به شکستن یا له کردن!

آدمی غرورش را خیلی زیاد

شاید

بیشتر از تمام داشته هایش " دوست می دارد "

حالا ببین اگر خودش،

غرورش را بخاطر تـُــــو

نادیده بگیرد "چقدر" دوستت دارد!

وَ این را بفهم آدمیزاد . . .

گفتم چتر را بردارم شاید باران ببارد ؟ گفتی نه فقط کمی قدم میزنیم! گفتم بعد از این همه سال امدی فقط کمی قدم بزنیم؟!گفتی پس چه؟ گفتم می خواهم تمام خیابان ها را بدویم...کوچه ها ، خیابان ها ، تیرها ،چراغ ها... گفتی برویم. گفتم پس چتر بردارم شاید باران ببارد گفتی نه ، خیال که خیس نمی شود....

در یک روز خزان پاییزی پرستویی را در حال مهاجرت دیدم به او گفتم:

چون به دیار یارم میروی به او بگو دوستش دارم ومنتظرش می مانم.

بهار سال بعد پرستو نفس نفس زنان آمد.

و گفت:

دوستـــــش بدار ولی منتظــــــــرش نمـــــــــان.