وقتی از حرفهای کاهگلی سرودی
و عطر خاک باران خورده
دردها را به رخ شهری ها کشاند
من مدام فکرم به آبی ترین ستاره بود
که پشت ابرها
باریدنم را سرک میکشید

دیشب برای اولین باردر چشمهایش خستگی را دیدم ..
سرد و بی امید ..

تب و لرز .. تمام تنم مور مور می شود . بخاری را در آغوش میگیرم اما گرم نمیشوم و فکرم تا کودکی سفر می کند ..

باران ٬ تلخی این روزهایت را بر تن برهنه ی کدام درخت می کوبی ؟! ضرب این تازیانه ها جز شکوفه های رنجور اثری بیش ندارد. تو می باری ٬ چشم ها هم می بارند .. و دست ها ٬ قلب ها ..


بارشی بی ثمر .. خاک داد میزند تا ریشه بیدار شود .. و تو بی خود جان می دهی بر سر این زمین خاکی ..

زمین بزرگتر که می شود ٬ قد که می کشد ٬ هرزه تر می شود . بی حیا نجابتش را به خاک باخته است و جان می گیرد از تن بی جان آدمیان . . .

من را نه با زمین و نه با باران کاری ست ...

آمدم بگویمت : این جا ٬ دقیقا جایی نزدیک بودنت ٬ خدایی هست که تو را می شنود ٬ پس بخواه تا اجابت کند ...

فقط قدری زمان .. آمدم بگویمت خوب بخواه .. خیلی خوب .. اجابت که شدیم می بینمت !

نه همون هاتی

میسی خانومه .
خیلی مرسی خیلی قشنگه . مرسییی .