كاري به كار عشق ندارم!

من هيچ چيز و هيچ كسي را

ديگر

در اين زمانه دوست ندارم

انگار

اين روزگار چشم ندارد من و تو را

يك روز خوشحال و بي ملال ببيند

زيرا هر چيز و هر كسي را

كه دوستر بداري

حتي اگر يك نخ سيگار

يا زهر مار باشد

از تو دريغ مي كند ...

پس

من با همه وجودم

خود را زدم به مردن

تا روزگار ديگر

كاري به من نداشته باشد

اين شعر تازه را هم

ناگفته مي گذارم ...

تا روزگار بو نبرد ...

گفتم كه

كاري به كار عشق ندارم!

نه تو می مانی و نه اندوه

و نه هیچ یک از مردم این آبادی...

به حباب نگران لب یک رود قسم،

و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،

غصه هم می گذرد،

آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...

لحظه ها عریانند.

به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز.

روزگارم این است:

دلخوشم با غزلی

تکه نانی ، آبی

جمله ی کوتاهی

یا به شعر نابی

و اگر باز بپرسی گویم:

دلخوشم با نفسی

حبه قندی ، چائی

صحبت اهل دلی

فارغ از همهمه ی دنیایی ...