مائده هاي زميني – آندره ژيد
ناتانائيل دوست دارم به تو مسرتي ببخشم كه شايد تاكنون كسي ديگر به تو نبخشيده باشد . در حاليكه خود مالك اين مسرتم ، نمي دانم آن را چگونه به تو دهم . دلم مي خواهد با صميميتي تو را خطاب كنم كه تاكنون كس ديگري نكرده باشد . دلم مي خواهد شب هنگام ، در لحظه اي از راه برسم كه كتابهاي بسياري را پياپي باز مي كني و مي بندي و در هريك از آنها چيزي بيش از آنچه تاكنون بر تو آشكار كرده است مي جويي . در لحظه اي كه هنوز در انتظاري . در لحظه اي كه شور و شوقت از اينكه تكيه گاهي ندارد به اندوه تبديل مي شود . من تنها براي تو مي نويسم . دلم مي خواهد كتابي بنويسم كه در نظرت عاري از هرگونه انديشه و هرگونه هيجان فردي باشد ، و گمان كني كه در آن تنها بازتاب شور و شوق خود را مي بيني . دلم مي خواهد به تو نزديك شوم و تو دوستم بداري.

این جمله رو بزرگ نوشته بودم و زده بودم به در ِ اتاقم اون زمانا..

از کتاب ِ #چهل-نامۀ-کوتاه-به-همسرم / نادر ابراهیمی

#جراحِ-دیوانه #یورگن-توروالت