راس میگم دیگه خودت بگو هادی چی شدیم ما ؟؟ کجای زندگی هستیم؟؟؟ کجا رفت اون همه صمیمیت>> سایه ی هم رو با تیر میزنیم.. جرات نمی کنیم بهم دیگه نزدیک بشیم مبادا مخاطبها برنجند ... این دوستیها تهوع آوره

خوب به نظر خودم که همه میگن دنیای مجازی من به شخصه خودم این رو یه جورایی حقیقی می دونم ....چونه هم تونستیم دوستهای خوبی پیدا کنیم و هم اینکه تو حس و حال هم دیگه نقش داشته باشیم و الی آخر.......
اگرم شبا بیداریم ...چون دوستانی بودیم که که مانند اعضای یه خانواده بهم عادت کردیم که اگر یه شب نباشیم نگران یکی دیگه هستیم که چرا نیست و یا اینکه اگر هست چرا منزوی شده ؟! مثل دیشب خودت که بودی انگار نبودی ! و اگرم چند نفر نباشن اون شب بی حاله و زود میریم به خواب ....
مخاطبها هم اگر واقعا این جمع رو شناخته باشن نباید از هم ناراحت باشن ...به گفته همون جمله اگر کسی رو باور داری همش یه قدم جلوتر از کسی هستی که دوسش داره ....پس کارهای غیر رو باید رها کرد
اگر ماها بیاییم جنبه های منفی اطرافمون رو به راحتی ببخشیم و یا هر چیزی که رخ داده ندیده بگیریم به راحتی میشه همه چیز رو ساخت ..مگه ساختن از چی میاد فقط بخواه و بشه هدفت
خودم که تا به حال نشده از کسی ناراحت بشم و یا اگر بشم خیلی زود هم می بخشم و از ذهنم پاکش می کنم ...چون ارزش دوستیها یه چیز دیگه هست ..این ارزشها بعد چند سال دیگه خیلی خودش رو آشکارتر بروز می ده !

شرمنده دیر جواب دادم چون نتم قطع شده بود دوباره متن رو سند کردم

هَــی وای ُ من

تو خودشو ناراحت نکن

باشه بهش میگم !

#صدفی جونَم من برم ... بدرسم عزیزم ... بعدآ میام ...

بعدِ نیمه شب که میای ؟!

قربونت اره امشبو هستم عزیزم

فدات .. پس بای تا بعد ِ نیمه شب !