لاله عباسی خفت

گل نیلوفر برخاست

از سر شب آب ساعتها بگذشت

صبح آمد.

هنوز از شب دمی باقی‌ست، می‌خواند در او شبگیر

و شب‌تاب از نهان‌جایش به ساحل می‌زند سوسو


به مانند چراغ من که سوسو می‌زند در پنجره‌ی من

به مانند دل من که هنوز از حوصله وز صبر من باقی‌ست در او

به مانند خیال عشق تلخ من که می‌خواند.


و مانند چراغ من که سوسو می‌زند در پنجره‌ی من

نگاه چشم سوزانش امیدانگیز با من

در این تاریک منزل می‌زند سوسو.

-نیما-

شب همه شب شکسته خواب به چشمم

گوش بر زنگ کاروان‌استم.

با صداهای نیم‌زنده ز دور

هم‌عنان گشته، هم‌زبان هستم.



جاده اما ز همه کس خالی‌ست

ریخته بر سر آوار آوار

این منم مانده به زندان شب تیره که باز

شب همه شب

گوش بر زنگ کاروان‌استم.

نیما

ســـــلام..

شبت سبز...