مدادرنگی هایت را اگر قرض دهی این کاغذ بی خط نمی ماند و این روزها حک می شوند بر سپیدی تنش

مداد رنگیهایت را اندکی قرض بده خدایا که زندگی اگر طرحی سپید و سیاه باشد هیچ بنده ای دل نمی بندد و دل نمی بازد

دستانم را ببین ، نگاه انگشتانم مدادرنگی هایت را می خواهد .......

خموشم ، ولی در کف آماده دارم کلاف پریشان صدها صدا را

چنان سهمناکم که از هیبت من نیاید سگ ماهیان در پناهم

چنان تیز چشمم که زاغان وحشی حذر می کنند از گزند نگاهم

صدفها و کفها و شنهای دریا به مرداب رو می نهند از هراسم

من آن سنگم ، آن سنگ ، آن سنگ تنها که هم آشنایم ، که هم ناشناسم

غبار مرا گرچه دریا بشوید ولی زنگ غم دارد آیینه ی من

مرا سنگ خوانند و دریا نداند که چون شیشه قلبی است در سینه ی من

چنانکه دست گدایی شبانه می لرزد
دلم برای تو ای بی نشانه می لرزد




هنوز کوچه به کوچه ،حکایت از مردی ست
که دستِ بسته ی او عاشقانه می لرزد




چه رفته است به دیوار و در که تا امروز
به نام تو در و دیوار خانه می لرزد




چه دیده در که پیاپی به سینه می کوبد؟
چه کرده شعله که با هر زبانه می لرزد؟




هنوز از آنچه گذشته است بر در و دیوار
به خانه چند دلِ کودکانه می لرزد




دگر نشان مزار تو را نخواهم خواست
که در جواب، زمین و زمانه می لرزد




ز من شکیب مجو ، کوه صبر اگر باشم
همین که نام تو آرند شانه می لرزد

roham pesar khaalame
mesle to amin jan ke dadashami