Sajad
تمــام هستـی «مـن» را گــرفتـه ایـن دنیــا بیـــا کـه تـا تــه دنیـــا «تـــو» را قــدم بـزنیـــم... !
Sajad
دیگــر نمے گــویمــ گشتـمــ نبــــود نگــرد نیستـــ بگــذار صـادقـانـہ بگــویمــ گشتیـمــ اتفــاقـا بــود فقطـ مـــالــِ مــا نبــود شمــا بگــردیـد لـابــد مــالـــِ شمـــاستـــ ...!
Sajad
مـטּ تــ❤ــو را بـــﮧ دلــمـ قـــولــ دادهـ امــ ، نـــذار بـــد قـــولـــ شــومــ ...!
Sajad
تمــام هستـی «مـن» را گــرفتـه ایـن دنیــا بیـــا کـه تـا تــه دنیـــا «تـــو» را قــدم بـزنیـــم... !
Sajad
پدر همیشـه چون کـوه پشتــ آدم مـے ایستـد و مـے تـــوان با آرامـش به او تکیـه کــرد . امــا . . . مـے دانــم . . . مـادر کـه مـے رود ، تمــام وجـود انسـان ، خالـے مـے شـود ! ! !
Sajad
نِـگــاه کُـن خــدا همیـن جـاسـتـــ حتــی از دَستـــ ـــهـایِ تــو بــه مَـن نــزدیـکـــ تـــَر ..
Sajad
یکــ جای دلــم ... یکــ جای دلــم باران مـےآید یکــ جای دلــم ...
Sajad
مــن مــه ام کــه گــاه بــه زميــن دل مــيبنــدم و گــاهــي بــه آسمــان، و در ميــانــهي ايــن شــک آرام آرام پــراکنــده مــي شــوم . . .
Sajad
نمی دونم بعضیا تو دلشون چند دست مبل دارن؟ هر روز یه نفر به دلشون میشینه
Sajad
مثل قالی نیمه تمام به دارم کشیده ای یا ببافم یا بشکافم اول و آخر که به پای تو می افتم.