dar har soorat afarin

خوش امدی

نه مسواک زدم

چقدر این شعر فاضل رو دوست دارم ..

ما گشته‌ایم، نیست، تو هم جستجو نکن

آن روزها گذشت، دگر آرزو مکن



در قلب من سراغ غم خویش را مگیر

خاکسترِ گداخته را زیر و رو مکن



در چشم دیگران منشین در کنار من

ما را در این مقایسه بی آبرو مکن



راز من است غنچه‌ی لب‌های سرخ تو

راز مرا برای کسی بازگو مکن



دیدار ما تصور یک بی‌نهایت است

با یکدگر دو آینه را رو برو مکن



فاضل نظری

به شهر رنگ ها رفتيم گفتي زرد نامرد است
اگر رنگي تو را در خويش معنا كرد نامرد است

تو تصوير مني يا من در اين آيينه تكرارم؟
جهان آيينه ي جادوست زوج و فرد نامرد است

چه قدر از عقل مي پرسي چه قدر از عشق مي خواني
از اين باز آي نااهل است از آن برگرد نامرد است

نه سر در عقل مي بندم نه دل در عشق مي بازم
كه اين نامر بي درد است و آن پر درد نامرد است

بيا پيمان ببنديم از جهان هم جدا باشيم
از اين پس هر كه نام عشق را آورد نامرد است



فاضل نظری

چیکار کرده