نه مسواک زدم

22
شیوا جون به هرحال هستن که فقط چیزی نمیگن

چقدر این شعر فاضل رو دوست دارم ..

ما گشته‌ایم، نیست، تو هم جستجو نکن

آن روزها گذشت، دگر آرزو مکن



در قلب من سراغ غم خویش را مگیر

خاکسترِ گداخته را زیر و رو مکن



در چشم دیگران منشین در کنار من

ما را در این مقایسه بی آبرو مکن



راز من است غنچه‌ی لب‌های سرخ تو

راز مرا برای کسی بازگو مکن



دیدار ما تصور یک بی‌نهایت است

با یکدگر دو آینه را رو برو مکن



فاضل نظری

دیگر از راه دور با حسرت
اسمتان را صدا نخواهم کرد

سر سجاده مثل مادر خود
یارضا یا رضا نخواهم کرد

مادرم گفته التماس دعا
من فقط گفته ام که محتاجم

تو یقینا شنیده ای من هم
هیچ کس را دعا نخواهم کرد

مگر عقلم کم است پر بزنم
مگر عقلم کم است در بزنم

تو مرا از خودت نخواهی کرد
و منم با تو تا نخواهم کرد



برو با کفتران خود خوش باش
من بیچاره چون کلاغم که

آسمان سفید مشهد را
با حضورم سیا نخواهم کرد


آره زیباست بچه آهوی
من کریهم سیاهم و زشتم

میروم گم شوم از اینجا که
حقتان را ادا نخواهم کرد

مهدی فهیمی

به شهر رنگ ها رفتيم گفتي زرد نامرد است
اگر رنگي تو را در خويش معنا كرد نامرد است

تو تصوير مني يا من در اين آيينه تكرارم؟
جهان آيينه ي جادوست زوج و فرد نامرد است

چه قدر از عقل مي پرسي چه قدر از عشق مي خواني
از اين باز آي نااهل است از آن برگرد نامرد است

نه سر در عقل مي بندم نه دل در عشق مي بازم
كه اين نامر بي درد است و آن پر درد نامرد است

بيا پيمان ببنديم از جهان هم جدا باشيم
از اين پس هر كه نام عشق را آورد نامرد است



فاضل نظری

اگرچه شمعی و از سوختن نپرهیزی
نبینم ات که غریبانه اشک می ریزی!

هنوز غصه خود را به خنده پنهان کن!
بخند! گرچه تو با خنده هم غم انگیزی

خزان کجا، تو کجا تک درخت من! باید
که برگ ریخته بر شاخه ها بیاویزی

درخت، فصل خزان هم درخت می ماند
تو " پیش فصل" بهاری نه اینکه پاییزی

تو را خدا به زمین هدیه داده، چون باران
که آسمان و زمین را به هم بیامیزی

خدا دلش نمی آمد که از تو جان گیرد
وگرنه از دگران کم نداشتی چیزی

فاضل نظری

چیکار کرده