بسم رب الشهیده
سلام بر راست قامت‌ترین بانوی قد خمیده ...

سلام بر ارغوانی‌ترین یاس عالم ...

سلام بر مواقع النجوم ...

سلام بر قلب حدیث ثقلین ...

سلام بر "کشتی پهلو گرفته" ...

سلام بر اشک‌های پنهانی فاطمه ...

سلام بر بغض نشکفته‌اش تا پایان انتظار سبز ...

سلام بر قنوت یک‌دست مادر ...

سلام بر زخم‌های پنهانی‌اش از علی ...

سلام بر چادر خاکی‌اش ...

و سلام بر تو که بهانه‌ي این حرف‌هایی ...

از "لایمسه الا المطهرون" می‌گویم که

خدایا تو شاهد باش این قوم هزار چهره با "و یطهرکم تطهیرا" چه کردند!

الله الله علی را تا مسجد کشیدند! ... بدنه‌ي دین ساییده شد!

فاطمه سیلی خورد! ... صورت شیعه کبود شد!

چادرش خاکی شد! ... چهره‌ی دین غبار گرفت!
همان‌جا ملائک فریاد زدند: "اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد"

آری؛ همان‌جا که فاطمه ندا سر داد: "خذینی یا فضه"؛ زیارت عاشورا ریشه گرفت تا عاشورا ...

"عاشورا" زیارت "سقیفه" تا "عاشورا"ست ...
اللهم العن اول ظالم ظلم" را در پشت در سوخته فریاد زديم و در "محرم الحرام" 61 هجري "و هذا یوم فرحت" را طاغوتیان تا به امروز به تصویر کشیدند...


مگر نه منادی تا قیام شالوده دین محمد(ص) فریاد می‌زند: "کل یوم عاشورا وکل ارض کربلا"


پس "نگذار مکر بنی‌ساعده تکرار شود که علی در قفس خانه گرفتار شود"
مادر جان! اگر آن روز نبودیم تا دستان به کمر گرفته‌ات را بگیریم و یاریت کنیم،
امروز هستیم و با دعای توست که پسرت علی زمان را تنها نمی‌گذاریم و دستش را به بيعت مي‌فشاريم ...
مادر جان! ما خاک از چادرت می‌زداییم ...
ما با خصم تو کینه دیرینه داریم ...

آهسته می شوید یگانه همسرش را

با آب زمزم آیه های کوثرش را


آهسته می شوید غریب شهر یثرب

پشت و پناه و تکیه گاه و یاورش را


تنها کنار نیمه های پیکر خود

می شوید امشب نیمه های دیگرش را


آهسته می شوید مبادا خون بیاید

آن یادگاریهای دیوار و درش را


پی می برد آن دستهای مهربانش

بی گوشواره بودن نیلوفرش را


می گرید اما باز مخفی می نماید

با آستینی بغضهای حنجرش را


در خانه ی او پهلوی زهرا ورم کرد

حق دارد او بالا نمی گیرد سرش را


با گریه های دخترانه زینب آمد

بوسد کبودی های روی مادرش را


بر شانه های آفتابی اش گرفته

مهتاب هجده ساله ییغمبرش را


دور از نگاه آسمانها دفن می کرد

در سرزمین های سئوالی همسرش را

کسی آهسته می گرید
درون سینه ی زینب
دل او می زند پرپر
میان دست های شب
***
حسین از گوشه ی چشمش
غمش را می کند جاری
حسن چون شمع می سوزد
میان خواب و بیداری
***
چرا این کودکان امشب
همه تا صبح بیدارند
کنار بستر مادر
سیه پوش و عزادارند
***
خداوندا چرا امشب
چراغ خانه خاموش است
چرا امشب علی گریان
به جمع کودکان پیوست
***
کسی دیگر نمی خواند
لالایی های مادر را
دل مهتاب می سوزد
برای خانه ی زهرا

شب خوش !!