مرسی عزیزم..

با اینکه روضه‌ خوانم و می‌خوانم از «شما»
فهمیده‌ام که "هیچ" نمی‌دانم از «شما»

یا ایها‌ العزیز! ذلیل معاصی‌ام؛
باید ز شرم چهره بپوشانم از «شما»

می‌ترسم از رسیدن آن جمعه‌ای که "من"
قبل از سلام روی بگردانم از «شما»

رویی نمانده‌است به چشمت نظر کنم؛
پس بی‌دلیل نیست، گریزانم از «شما»

"من" اصل "انتظار" تو را برده‌ام ز یاد؛
با انتظارهای فراوانم از «شما»

"من" نان، به نرخ نام "تو" خوردم حلال کن!
محض رضای ذائقه می‌خوانم از «شما»

اللهم عجل لولیک الفرج

منم که عصمت الله و، به ساق عرش زیورم / حبیبه خدا منم، حباب نور داورم


رضاى من رضاى او، ولاى من ولاى او /که من ولیة الله و، ز هر بدى مطهرم


على است نفس احمد و حقیقت محمدى /منم که بضعة النبى و، با على برابرم


به تخت اقتدارشان، نشسته‎ام کنارشان /به تاج افتخارشان، یگانه است گوهرم


بجز محمد و على، که نور ما بود یکى/ ز انبیاء و اولیاء، خدا نموده برترم


نبى چو گفت بر ملا: اگر نبود مرتضى /ز اولین و آخرین، هر کسى نبود همسرم


على، شهاب ثاقب و منم فروغ زُهر وى / با اوج عصمت و حیا، به هر زمان منورم


نهال عشق ایزدى، بهار حسن سرمدى / شکوفه محمدى، عطاى رب و کوثرم


حسین با حسن مرا، دو گوشوار زینتند/ على است طوق گردنم، محمد است افسرم


محمد و على و من، چو اصل و ام خلقتیم / منم که باب خویش را، درین مقام مادرم


فدک چه جلوه‎اى کند، به پیشگاه دولتم / که مالکیت جنان، به کف بود چو حیدرم


علیه غاصب فدک، از آن قیام کرده‎ام/ که راه پر جهاد حق، نشان دهم به دخترم


"حسان" بود مودت رسول و آل مصطفى / امید برزخ من و، پناه روز محشرم