از فراسوی جمعه ای دلگیر
قهرمانی عجیب می آید
یک نفر از تبارِ حادثه با
بانگ ِ«امّن یجیب» می آید
مردی از جنس ِ نغمه ی باران
"غسل توحید" می دهد ما را
می برد از دیار ِتاریکی
دست خورشید می دهد ما ر ا
مردی از جنس عشق،لحن ِ خدا
شهر را پر اميد خواهد کرد
با نوایی غریب، شیطان را-
ناگهان ناپدید خواهد کرد
نه،فقط این اميد واهی نیست
زنده است این حقیت ِ مرموز
آن اَبَر مرد پشت خورشید است
_ که پدیدار می شود یک روز-

یکی از خادمان شهدا روایت می‌کند: مادر شهید وارد سالن معراج شهدا شد، به پیکرهایی که جز تکه‌ای استخوان از آنها باقی نمانده بود، نگاهی کرد و در برابر چشمان حیرت‌زده ما مستقیم به طرف پیکر فرزند شهیدش رفت و گفت «من یقین دارم که این پسرم است؛ من مادرم و بوی بچه‌ام را احساس می‌کنم»...

29 - و قال [ع ] : اذا کنت فی ادبار ، و الموت فی اقبال ، فما اسرع الملتقی

28 - و قال [ع ] : افضل الزهد اخفاء الزهد