منم که عصمت الله و، به ساق عرش زیورم / حبیبه خدا منم، حباب نور داورم


رضاى من رضاى او، ولاى من ولاى او /که من ولیة الله و، ز هر بدى مطهرم


على است نفس احمد و حقیقت محمدى /منم که بضعة النبى و، با على برابرم


به تخت اقتدارشان، نشسته‎ام کنارشان /به تاج افتخارشان، یگانه است گوهرم


بجز محمد و على، که نور ما بود یکى/ ز انبیاء و اولیاء، خدا نموده برترم


نبى چو گفت بر ملا: اگر نبود مرتضى /ز اولین و آخرین، هر کسى نبود همسرم


على، شهاب ثاقب و منم فروغ زُهر وى / با اوج عصمت و حیا، به هر زمان منورم


نهال عشق ایزدى، بهار حسن سرمدى / شکوفه محمدى، عطاى رب و کوثرم


حسین با حسن مرا، دو گوشوار زینتند/ على است طوق گردنم، محمد است افسرم


محمد و على و من، چو اصل و ام خلقتیم / منم که باب خویش را، درین مقام مادرم


فدک چه جلوه‎اى کند، به پیشگاه دولتم / که مالکیت جنان، به کف بود چو حیدرم


علیه غاصب فدک، از آن قیام کرده‎ام/ که راه پر جهاد حق، نشان دهم به دخترم


"حسان" بود مودت رسول و آل مصطفى / امید برزخ من و، پناه روز محشرم

شهادت سنگ را بوسیدنی کرد

شهادت خاک ها را دیدنی کرد

در آنجایی که عقل و علم ماندند

شهادت عشق را فهمیدنی کرد

از اینجا آسمان را می توان دید

از اینجا عرشیان را می توان دید

نگویی بال پروازم شکسته ست

از اینجا نردبان را می توان دید


شلمچه اشک ها را بی ریا کن

دوباره قلب ما را باخدا کن

تو ما را عاشق خود کرده بودی

شلمچه عاشقانت را دعا کن


دل من در شلمچه ماند با تو

هزاران بیت غربت خواند با تو

نمی گنجد شهادت در دوبیتی

چگونه می توان فهماند، با تو

شهدا را بچه‌هاي خودمان در منطقه شلمچه عراق در حضور عراقي‌ها كشف كرده بودند و تحويل عراقي‌ها داده بودند تا در مراسم تبادل، به طور رسمي وارد خاك كشورمان كنيم.

اسامي شهدا مشخص بود. روز مذاكره كه روز قبل از تبادل در شلمچه صورت گرفت، ژنرال «حسن الدوري» رئيس كميته رفات ارتش عراق گفت: چند شهيد هم ما پيدا كرده‌‌ايم كه تحويلتان مي‌دهيم و به فهرستتان اضافه كنيد. يكي از شهدايي بود كه عراقي‌ها كشف كرده بودند، گمنام بود. هويتش معلوم نبود. سردار باقرزاده پرسيد: از كجا مي‌گوييد اين شهيد ايراني است؟ اين شهيد هيچ مدركي دال بر تشخيص هويت نداشته! پاسخ عراقي‌ها جگرمان را حال آورد و هويت شهيدانمان را هم به عراقي‌ها و هم بار ديگر به ما يادآور شد. ژنرال بعثي گفت: همراه اين شهيد پارچه قرمزرنگي بود كه روي آن نوشته شده «يا حسين شهيد». از اين پارچه مشخص شد كه ايراني است!

بله، حتي دشمن هم ما را با عشقمان به حسين(ع) مي‌شناخت.