امام حسين عليه السلام - در بخشى از سخنانش در روز عاشورا - :

ألا وَإنَّ الدَّعيَّ ابنَ الدَّعيِّ قَد رَكَّزَ بَينَ اثنَتينِ بَينَ السُلَّةِوَالذِلَّةِ وَهَيهاتَ مِنّا الذِلَّةُ يَأبى اللَّهُ ذلك
لَنا وَرَسولُهُ وَالمُؤمِنونَ وَحُجورٌ طابَت وَطَهُرَت وَأنوفُ حَميَّةٍ وَنُفوسُ أبيَّةٍ مِن أن تُؤثِرَ طاعَةَ اللِئامِ
عَلى مَصارِعِ الكِرامِ .

هان ! اين حرامزاده پسر حرامزاده مرا ميان دو چيز مخيّر كرده است : ميان شمشير و تن دادن
به خوارى . و هيهات كه ما تن به ذلّت و خوارى دهيم . خدا و رسول او و مؤمنان و دامنهاى پاك
و مطهّر(ى كه ما در آن پرورش يافته‏ايم) و دلهاى غيرتمند و جانهاى بزرگمنش ، اين را بر ما
نمیپذيرند كه فرمانبرى‏از فرومايگان را بر مرگ شرافتمندانه ترجيح دهيم .

اللهوف : 97

جان جهان بیا بیا جمله جهان فدای تو
رخ به جهانیان نما هردو جهان به پای تو
منجی نسل آدمی محیی دین خاتمی
دوخته چشم عالمی بر ید با سخای تو
منشاء هر کرامتی موجب خیر و رحمتی
واسطه عنایتی مرضی حق رضای تو
از تو زمان گذر شود شام و دم سحر شود
کار جهان بسر شود در اثر دعای تو
روح مسیحا نفسی دادگری دادرسی
بهره گرفته هر کسی از کرم و عطای تو
هر که ز تو جدا شود به که به خود رها شود
پادشه سما شود هر که شود گدای تو
عشق تو مبتلا کند مشغله ای بپا کند
از دو جهان رها کند هر که شد آشنای تو
آینه را جلا دهد بر دل و جان صفا دهد
زنده کند شفا دهد جاذبه ولای تو
بی تو درون آتشم با غم عشق تو خوشم
بی تو نفس نمی کشم جز به تو در هوای تو
بی تو غمم نه خنده ام دل ز زمانه کنده ام
تا نفسی که زنده ام منتظرم برای تو
یار توئی کار توئی عشق شرربار توئی
دلبر و دلدار توئی سینه من سرای تو
کی بدهی تو کام من تازه شود مشام من
ماه شب تمام من کی برسم لقای تو
جانب کعبه کی کنی جمعه به جمعه طی کنی
از چه عیان نمی کنی آن رخ دلربای تو
هر دو جهان رها کنم تا به تو اقتدا کنم
جان بدهم وفا کنم در پی آن صلای تو
عاشقم و در انتظار منتظر و امیدوار
تا که دهد مرا قرار چهره دلگشای تو
سوخته بال و خسته جان عاشق صاحب الزمان
مثل تمام عاشقان منتظر ندای تو
علیرصا احمدی فر