بهانه همان است که شب ها، خواب از چشم خیس من می دزدد.


بهانه همان است که روزها میان انبوهی از آدم ها، چشمانم را پی تو می گرداند.


بهانه همان صبریست که به لبانم سکوت می دهد تا گلایه ای نکنم از نبودنت...

بیا رهایی هم که هست