پسر نابينايي روي پله ساختمان نشسته و كلاهي جلوي خودش گذاشته بود

كه تعداد كمي سكه در آن بود،نوشته اي هم جلوي خودش گذاشته بود با اين مضمون :

«من كور هستم به من كمك كنيد»

مرد رهگذري چند سكه از جيبش در آورد ودرون كلاه ريخت،

بعد نوشته پسرك را برداشت وپشت ان چندكلمه نوشت ونوشته را طوري جلوي پسرك گذاشت

كه مردم بتوانند به راحتي آن را بخوانند

مدت كمي گذشت و كلاه پسرك پر از پول شد

آدم هاي بيشتري به پسرك كمك مي كردند

بعد از ظهر همان روز مرد رهگذر كه نوشته پسرك را عوض كرده بود،

بازگشت تا ببيند چه اتفاقي افتاده است

پسر نابينا صداي پاي رهگذر را شناخت و پرسيد:

«شما هماني نيستيد كه نوشته مرا امروزعوض كرديد؟چه چيزي نوشتيد؟»

رهگذر گفت:«من فقط هماني را گفتم كه تو گفته بودي،اما به زباني ديگر»

آنچه مرد نوشته بود اين بود:«امروزروز زيبايي است و من نمي توانم آن را ببينم»

درست است كه هر دو مي گفتند پسر نا بيناست،

اما دومي به سادگي مي گفت كه پسر نابيناست و مردم چقدر خوشبختند كه كور نيستند.